In Nederland raakten mijn talen verstrikt. Ik zou een zin beginnen in het Slowaaks en afsluiten met welk woord het eerst kwam. Colombine vond dit vermakelijk. Lu Cia zei dat ze me het beste begreep toen ik mezelf niet meer corrigeerde. Ik heb besloten dat op de proef te stellen.
Geïllustreerde fictie geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Vier ingebeelde momenten van verschillende reizen, in plaats van een ééndaagse route.
Een lange, glazen boot liep voorbij de zwarte leuning. Ik wilde iets zeggen over de brug, maar toen kwam Pozri, de brug, het is zo... dat ik de zin nooit afgemaakt heb. Iemand op de boot hief een hand op, en ik zwaaide terug zonder na te denken. Colombine deed mee. Lu Cia keek ons met een glimlach, alsof we een zeer technisch gesprek voeren. De boot ging verder, zijn kleine golven breken de reflectie van de witte brug. "Uitstekende uitspraak," merkte Colombine op. Ik keek naar m'n hand. Deze keer was er echt niets te corrigeren.
In een straatje in Middelburg liep Colombine een halve stap sneller dan ik. Ik wilde kijken naar de rode lamp, de ramen, de toren, en toch onze conversatie bijhouden. "Slow, prosím," flapte ik eruit, licht haar mouw vangend. Ze draaide zich om, herhaalde mijn twee woorden met een volkomen ernstig gezicht, en vertraagde zo grondig dat ik bijna in haar liep. Lu Cia lachte eerst. Toen lachten we alle drie. We liepen dichter bij elkaar, de bestrating setting een veel mooier tempo. Ik heb de zin nooit afgemaakt. Colombine wachtte toch op me.
Voor de rode luiken opende Colombine haar schetsboek. "Wacht even," vroeg ze. Lu Cia greep haar handen en stond zo plechtig dat een vergulde lijst haar zou hebben bevallen. Ik probeerde haar te kopiëren. Ik heb het drie seconden volgehouden. Een hoek van mijn mond ontsnapte, toen de andere, totdat ik alleen maar mijn hoofd kon laten zakken en lachen in mijn sjaal. Colombine keek over het schetsboek. 'Precies zo, niet bewegen.' Dit was natuurlijk een onmogelijk verzoek. Lu Cia zag er nog steeds ceremonieel uit, maar haar schouders gaven haar weg. Uiteindelijk ving de tekening iets veel nauwkeuriger dan onze gehoorzame houding.
In Zandvoort trokken we onze schoenen uit. Het zand was koud, en mijn eerste stap produceerde een geluid dat behoorde tot geen van mijn talen. Lu Cia keek me aan. Colombine heeft niet geprobeerd een recht gezicht te houden. Ik droeg mijn laarzen in één hand en probeerde te lopen met de waardigheid van een vrouw die elk detail van dit had gepland. Ik heb gefaald. We lachten en lieten drie sporen van voetafdrukken achter ons, elk iets anders. De zee lag voor ons, onze schoenen waren niet in de buurt van onze voeten, en het notitieboekje was veilig in mijn tas. Op dit moment hoefde ik niet het juiste woord te vinden.
"We begrepen elkaar toch."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.