Ik bracht een notitieboekje naar Italië, samen met een nogal optimistisch idee van hoe mooi ik het zou tekenen. Mijn eerste regel ging fout. Ik liet het daar achter, eerst uit luiheid, toen uit nieuwsgierigheid. Ik wilde zien wat het nog meer zou kunnen worden.
Geïllustreerde fictie geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Vier momenten op verschillende plaatsen, in plaats van een dagroute.
De gouden bekleding van de gondel was zachter dan ik had verwacht. Ik vestigde me in de stoel, maakte mijn jurk glad over mijn knieën en opende het notitieboekje. Een boog steeg in de bakstenen muur voor ons. Ik hoefde het alleen maar op papier te zetten. Toen bewoog de boot en mijn pen bewoog ermee. In plaats van een boog, produceerde ik een wankelende lijn die leek te willen een ritje van zijn eigen. Ik heb het even heel serieus bekeken. Toen lachte ik. Gereflecteerd water flikkeerde over mijn mouw, en het einde van mijn sjaal hing over de stoel. Om de tekening te repareren, heb ik een vastere boot nodig. Maar ik vond deze wel leuk.
"De pen was van mij, de gondel leende het handschrift."
In Florence, stopte ik voor een deuropening zo uitgebreid dat mijn notebook plotseling erg bescheiden leek. Elke boog had een andere, met kleine figuren, ornamenten en schaduwen tussen hen. Ik hief mijn pen in de lucht en probeerde slechts één lijn te volgen. Geen papier deze keer. Mijn hand heeft het verrassend goed gedaan. Misschien heeft het geholpen dat er niets te bederven was. Een haarstreng viel over mijn wang; ik liet het daar en maakte de beweging af. Toen opende ik het notitieboek voor de pagina Venetië. Mijn kromme lijntje zag er wat minder alleen uit.
"Tekenen voelde het makkelijkst toen het geen teken achterliet."
In Rome zag ik mezelf dingen toevoegen aan mijn tekening die er helemaal niet waren. In mijn gedachten bouwde ik muren achter de zuilen en legde er een dak boven, alsof ik het niet zou redden zonder een compleet gebouw. Maar er was lucht tussen de stenen. De wolken bewogen, en het hele beeld langzaam veranderde met hen. Ik sloot het notitieboekje, liep een beetje verder langs het pad en keek terug over mijn schouder. Ik vond het beter zo. Ik had geen idee hoe mijn perfecte reconstructie eruit zou zien. Dit uitzicht stond recht voor me.
Op Garda vond ik een plek om te zitten zonder iets van het meer te vragen. Ik kruiste mijn enkels, liet de sjaal losjes over één schouder rusten en legde het notitieboekje op mijn knieën. De bergen vervaagden in de verte, de een achter de ander. Een kleine zeilboot leek op een vergeten stop. Ik opende mijn eerste tekening. De Venetiaanse lijn was net zo scheef, maar nu zag ik de Florentijnse boog erin, een gat tussen de zuilen en iets van dit water. Mijn pen pauzeerde boven het papier. Ik heb er niets aan toegevoegd. Ik liet het notitieboekje nog wat langer open, deze keer omdat ik het leuk vond wat er al was.
"Het hoefde niet eerlijk te zijn, het was genoeg dat het van mij was."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.