Bij de eerste stap had Mea een eenvoudig idee: ze zou ze tellen. Dan zou ze weten hoeveel werk haar benen hadden gedaan. Deze Spaanse collage laat al snel zien dat nauwkeurige getallen concentratie vereisen, die oude rijstroken, torens en een binnenplaats vrij bereid zijn om elders af te leiden.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
In de Granada baan, begon het heel goed. Eerste stap, tweede stap, derde. Mea had een systeem, en het systeem was in goede geest. Toen zag ze een balkon, een deuropening eronder en nog een smalle bocht erachter. Bij de volgende stap was ze niet meer zeker. Weer beginnen zou betekenen dat ze niet meer kijkt. Ze ging verder met een nummer dat ongeveer goed klonk. Harmonisatie leek op dit moment een redelijk compromis.
In Santiago besloot ze om methodischer te zijn. Een stenen muur trok haar blik omhoog, en de trap bood een respectabel nieuw begin. Toen verscheen er een toren tussen de daken. Mea keek op en stopte. Op dat moment liet het nummer haar geheugen zo vredig achter alsof het daar nooit een baan had gehad. Ze had er geen hekel aan. Als iets moest toegeven, was ze blij dat het niet het uitzicht was.
Naast de grote trap zat ze aan één kant, uit de weg van iedereen. Haar benen verwelkomden de pauze, ondanks het feit dat ze geen nauwkeurig prestatierapport ontving. Mea probeerde zich het laatste cijfer te herinneren. In plaats daarvan herinnerde ze zich een deurkruk, tegels en de vorm van een raam. Ze lachte. Haar geheugen hield duidelijk haar eigen boekhouding bij, misschien beter dan die van haar, met behoud van de dingen die de klim de moeite waard hadden gemaakt.
"Mijn benen weten dat we hier zijn, ze hebben het nummer niet meer nodig."
De ronde binnenplaats in Granada bood een ander soort orde aan. Columns herhaald, de grond was vlak, en het centrum nodigde haar uit om gewoon te stoppen. Mea glimlachte naar de gedachte dat ze nu de columns kon tellen. Ze stond toe dat het idee zonder stemming doorging. Na een paar stappen keek ze op. Deze keer verloor ze niets. Met geen nummer te bewaken, bleef de hele binnenplaats beschikbaar voor gewone nieuwsgierigheid.
"Ik zal de columns vandaag niet tellen, ik ben op vakantie."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Ze nam geen totaal op in het notitieboekje. Het was genoeg om te zeggen dat er genoeg stappen waren geweest en nog meer redenen om te pauzeren. Dat leek een ongewoon betrouwbaar stukje informatie.