Mea wilde een foto met alle drie. De statief stond stevig, de camera keek gewillig, en haar vrienden waren in uitstekende geesten. Ze hoefde alleen maar op de knop te drukken en ze op tijd bij elkaar te voegen. In deze collage van Slowaakse haltes, wordt een eenvoudige taak een kleine gedeelde sport met onverwachte resultaten.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Onder Trnava's torens, checkte Mea het frame en knikte naar haar vrienden. Colombine heeft haar vest aangepast. Lu Cia probeerde een discrete glimlach die, in feite, heel merkbaar was. Mea drukte op de sluiter en herinnerde zich dat ze nog steeds rond het statief moest lopen. Plotseling waren er te veel details te overwegen: haar tas, haar sjaal, haar plaats tussen hen. De camera bleef aftellen zonder hulp. Zijn werk was duidelijk eenvoudiger dan die van hen.
Op de binnenplaats, Mea voelde zeker dat ze het deze keer zou halen. Ze nam een stevige stap, ving haar sjaal en keek naar haar vrienden. Beiden lachten al. Het was onduidelijk of de camera nog steeds wachtte of ze net had gered van een te waardig portret. Mea deed mee. De volgende keer zou ze dichterbij beginnen. Colombine stelde voor haar hele leven niet te herschikken tijdens het aftellen. Lu Cia vond beide plannen veelbelovend.
"Ik ben er klaar voor. Ik ben gewoon nog niet in positie."
In Devín stonden ze samen op tijd. Mea en Colombine keken in de lens met een voorbeeldige kalmte. Op het laatste moment voelde Lu Cia echter dat haar blauwe bloem iets scheef zat. Ze hief een hand op. De camera deed zijn werk precies toen. Mea draaide zich naar haar toe met een uitdrukking die nauwelijks een seconde ernstig bleef. Achter hen bleven rivier en oude muren onverschillig voor de onderhandelingen van het trio met de tijd.
"Deze keer lukte het ons alles, behalve de bloem."
Onder Bratislava Castle hebben ze de foto's samen bekeken. In een, Mea was nog steeds in beweging. In een ander, lachte Colombine eerder dan bedoeld. Lu Cia had een hand in haar haar en de uitdrukking van iemand die een kleine complicatie ontdekte. Toen vonden ze een foto waarin dat allemaal niets uitmaakte. Alle drie waren ze gewoon zichzelf. Mea heeft het weer laten zien. Deze zou blijven. Haar vrienden waren het eens zonder nog een aftelling.
"Hier zijn we precies zoals ik ons wil herinneren."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond kozen ze niet voor de meest serieuze foto. Ze hielden degene wiens gelach alle drie kon verklaren. De camera was welkom om zijn mening over timing te behouden.