Mea koos voor een kaart met de rivier en daken. Colombine had een potlood. Lu Cia beweerde een uitstekend idee te hebben, maar hield het voorlopig voor zichzelf. Niets leek in de weg te staan van hun gezamenlijke begroeting. Ze hadden alleen een adres en een overeenkomst nodig over hoeveel zo'n klein stukje papier er zou kunnen zijn.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast de blauwe tegels hield Mea de ansichtkaart vast waar ze alle drie het konden zien. De rivier was kleiner dan de echte, zijn daken netjes geregeld, zijn lucht verstopt in een hoek. Colombine vroeg aan wie ze moesten schrijven. Mea heeft dit overwogen. Lu Cia stelde voor om eerst te beslissen wat te zeggen. Sensible genoeg, hoewel Porto maakte elk van hen willen iets anders schrijven. Voorlopig zag de krant er gul uit.
Colombine legde de ansichtkaart op de tafel en begon een zin met wat ze als een uitstekend ritme beschouwde. Mea voegde een herinnering toe. Lu Cia wees erop dat het gelach niet mag worden weggelaten. Het potlood is gestopt. Er bleef minder ruimte over dan een van hen had verwacht. Boven hen kon elk oud balkon en raam gemakkelijk een andere paragraaf hebben geleverd. Colombine suggereerde dat de stad bij deze gelegenheid zonder volledige verantwoording zou kunnen.
"In dit tempo hebben we de andere kant van de rivier nodig."
Lu Cia trok de ansichtkaart naar haar toe en voegde een kleine ster aan de rand. Het stond voor alles waar ze niet meer in pasten, zei ze. Mea herkende meteen een efficiënte manier om papier te redden. Colombine vroeg of de ster hun besluiteloosheid over het adres kon opnemen. Lu Cia knikte en onthulde uiteindelijk haar idee: de kaart kon van hen zijn, net iets later. Even stopten ze met zoeken naar meer woorden.
"Laten we ons toekomstige zelf schrijven, zij zullen het begrijpen."
Naast de Douro, Mea hield de afgewerkte kaart en keek naar de stad over het water. Ze hadden geen postbus meer nodig, alleen een veilige plek tussen pagina's waar alle drie naar terug zouden kunnen keren. Colombine merkte op dat de levering enigszins kon worden vertraagd. Lu Cia zei dat dat precies het punt was. Mea trok de kaart dichterbij. Het voelde onverwacht leuk om iemand te schrijven die ze ooit zou herinneren zoals ze nu waren.
"Voor ons drieën, open als we Porto missen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De begroeting bleef bij ons. Het moest nog ergens heen.
De ansichtkaart gleed uiteindelijk tussen de pagina's van het notitieboekje. Op een dag valt het er misschien nogal onverwacht uit, en drie toekomstige lezers zullen zich weer even in Porto bevinden.