Ik had een klein notitieboekje gekocht en besloot Portugal erin te tekenen. Niet alles, natuurlijk. Eén tak, één straat, een paar mooie details. Ik stelde me delicate lijnen en moeiteloze elegantie voor. Mijn rechterhand was blijkbaar niet verteld over de regeling.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. Het karakter, de incidenten en de verlichting zijn een artistieke interpretatie.
Tegen de witte paleismuur spreidde een boom zijn kale takken als grote, iets onopvallend handschrift. Ik ging zitten en koos de eenvoudigste. Op papier werd het meteen iets tussen een vork en een geschrokken spin. Ik keek naar de boom. Dan in mijn notitieboekje. De boom leek perfect tevreden. Ik probeerde de lijn te corrigeren, waardoor de spin een ander been kreeg. Eindelijk lachte ik. Alles om me heen zag er zo moeiteloos mooi uit dat het maken van een prachtige krabbel in het midden voelde nogal bevrijdend.
"De boom is goed terecht gekomen, hij heeft gewoon een paar te veel poten."
In Óbidos koos ik een straatje. Witte muren, een blauwe rand, bloempotten en kasseien onder de voeten: zeker een paar lijnen zou het deze keer doen. Ik stapte opzij, opende mijn notitieboekje, en een briesje tilde het einde van mijn sjaal. Het krulde door de lucht mooier dan alles wat ik tot nu toe had getekend. Mijn potlood gleed uit, en stuurde een curve over de nieuwe schets. Ik greep naar de gum toen ik merkte dat de rijstrook op dezelfde manier gebogen was. Ik heb het daar laten liggen. De wind werkte duidelijk snel, zonder revisies.
‘Die lijn heeft de wind getrokken. Klachten neemt hij niet in behandeling.’
Voor het portaal in Batalha, heb ik mijn potlood uit gewoonte verhoogd. De bogen vertakt, gekruld en verdwenen in nog kleinere ornamenten. Elk detail bood tien meer, terwijl mijn notitieboek nauwelijks ruimte had voor een snack. Voor een tijdje, probeerde ik te beslissen waar te beginnen. Toen heb ik het gesloten. Tegen m'n middel rustend... heb ik m'n hoofd gekanteld en gekeken. De steen hoefde niet op mijn pagina te passen. Ik hoefde ook niets in te leveren. Mijn potlood kon even pauzeren; mijn ogen hadden net de hele dienst gekregen.
In Coimbra was er een muur in bloei gekomen. Stengels, kleine bomen en ornamenten gekruld over de tegels .. details die me zou hebben gestuurd op zoek naar een liniaal terug in Sintra. Nu hield ik het einde van mijn sjaal naast het open notebook. De blauwe bloemen op de stof, de bloemen op de muur en mijn mislukte tak leken elkaar plotseling te begrijpen. Ik heb er een paar blaadjes bij gedaan. Dat regelde het: de spin was nu een plant. In plaats van het weer te corrigeren, heb ik onder de tekening getekend. Het was niet accuraat, maar het bracht warme steen terug, een briesje en mijn eigen gelach. Heel veel voor zo'n klein stukje papier.
"Het is geen exacte kopie, het is mijn geheugen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.