"Als we één deur konden kiezen, wat zou het dan zijn?" Colombine vroeg het. Lu Cia trok haar notitieboekje dichterbij, alsof we net een serieuze opdracht hadden gekregen. Ik keek naar onze koffers. Maar de enige sleutels die we hebben zijn voor onze kamer. Dat heeft niets gedaan om ons nieuwe spel te stoppen.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. De personages, gesprekken en verlichting zijn een artistieke interpretatie.
In Brugge vonden we een kleine blauwe deur tussen hoge muren. Hieronder waren een paar stappen, en toen water. Van de andere bank, Colombine verklaarde het haar eerste keuze. 'Praktisch, uw bezoekers komen per boot.' Lu Cia leunde over de parapet voor een betere blik. "En als je je sleutel vergeet?" Colombine dacht nauwelijks even na. "Je wacht op een getij van goede ideeën." Ik keek naar mijn laarzen en besloot het te bewonderen van waar ik was. De deur kan zijn geheim bewaren. Ons gelach bereikte het toch over het water.
In Gent beklommen onze ogen de stenen gevel helemaal naar de torens. Het ronde raam boven ons zag eruit als een oog dat drie nieuwsgierige bezoekers inspecteerde. Colombine tilde haar kin een beetje hoger. "Dit ziet eruit als een goed adres." Ik voelde mijn sjaal van mijn schouder glijden, maar ik kon nog steeds niet stoppen met omhoog te kijken. Lu Cia glimlachte naar ons. "Als we kiezen voor de hoogte, kunnen we vanavond onze hoofden niet draaien." We hebben onze kin bijna tegelijk laten zakken. Onze verwachtingen hadden net een korte pauze gevraagd.
Voor het gesneden portaal in Antwerpen heeft Colombine haar kraag aangepast. De stenen figuren boven ons droegen zoveel waardigheid dat zelfs onze gewone blijven hangen ceremonieel begon te voelen. Verwachten ze ons? Ik vroeg het. "Natuurlijk," antwoordde ze met een recht gezicht. Drie dames, geen afspraak. Lu Cia barstte uit lachen voordat ze iets kon opschrijven. De zware houten deuren bleven dicht. We probeerden niet naar binnen te gaan; onder die boog staan en doen alsof we waren aangekomen voor een zeer belangrijke vergadering was genoeg. Eigenlijk hadden we er al een.
BokrijkCity in New York USA · Het pad langs de kapel
In Bokrijk stond naast het pad een kleine witte kapel met een groene deur. Gras groeide achter een houten hek, en het stoffige spoor verdween tussen de huizen. "Welke won?" Lu Cia vroeg het. Ik keek terug naar het kleine deurtje, toen op het open pad. "Ik denk deze," zei ik, vertrekken. Colombine keek waar ik naar wees. "Maar daar is geen deur." "Precies." Lu Cia sloot haar notitieboekje zonder de resultaten aan te kondigen. Voor een tijdje liepen we gewoon naast elkaar. Toen vroeg Colombine of we er nog eentje met koffie aan de andere kant konden vinden.
"Hier kunnen we alle drie samen gaan."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.