Deze Italiaanse reis is samengesteld uit vier pauzes en één klein pleziertje. Mea bracht er drie witte bloemen in. Ze waren niet voor een verjaardag, een verontschuldiging of een prestatie. Ze vond ze leuk. Toen ze ze tegen haar jurk hield, glimlachte ze nog wat meer. Dat was genoeg om een verhaal te beginnen.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast een Venetiaanse kanaal, Mea verplaatste het kleine boeket in haar andere hand. Het papier ritste en de witte bloemblaadjes schommelden. Als iemand vraagt voor wie de bloemen waren, had ze een kort antwoord klaar. Eerst probeerde ze het rustig voor zichzelf. Het voelde aangenaam om te zeggen. De blauwe boot naast de muur roerde nauwelijks. Een kleine viering van haar eigen aanwezigheid vereist geen publiek.
Onder een Florentijnse boog, hief ze de bloemen in het licht. Hun drie gele centra zagen eruit als kleine zonnen; een vierde, veel grotere zorgde voor de verlichting. Mea keek hoe de bloemblaadjes schaduwen op steen wierpen en haar hoofd kantelen. Het was het soort detail dat niemand zou plannen om rond te reizen. Dat was precies waarom ze het al die tijd gaf die ze wilde. Niemand heeft hier succes gemeten door straten bedekt.
Zelfs kleine bloemen kunnen indrukwekkende schaduwen werpen.
In Rome vond ze een bankje en rustte de bloemen over haar knieën. De ene hand steunde de stengels terwijl de andere een verdwaalde sluis achter haar oor stopte. Het boeket had geen perfecte vaas nodig. Mea had ook geen reden nodig om haar dag leuk te vinden. Onder het brede bladerdak van de dennen, keek ze een tijdje vooruit, af en toe controlerend dat alle drie de bloemen genoten van dezelfde pauze.
Naast het Gardameer kregen de bloemen een glas water. Mea opende hun verpakking, vouwde het netjes en verplaatste het opzij. De tafel voelde plotseling meer persoonlijk, hoewel er slechts drie stengels waren toegevoegd. Masts zwaaiden achter hen. Mea tilde haar beker op en keek naar haar ongevraagde gezelschap. Het kwam niet meer bij haar op om te antwoorden of ze het boeket nodig had. Ze was blij het te hebben.
'Je ziet er prachtig uit hier.'
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Drie bloemen in water, gevouwen papier naast een kopje en Mea in geen haast. Dit geheugen had geen zorgvuldige regeling nodig. Alles was al waar het hoorde.