Mea verklaarde dat de bergrug op een draak leek. Colombine moest weten welk deel. Lu Cia zag meestal een mooie berg. Zo begon een zeer onofficieel onderzoek, waarbij niets werd ontdekt, gemeten of genoemd. Ze hoefden alleen maar samen te kijken en af en toe oneens te zijn.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Bij Lovćen wees Mea naar de grijze bergkam. Een voorhoofd en neus waren blijkbaar heel duidelijk. Colombine beschaduwde haar ogen en kondigde aan dat ze meer een knie zag. Lu Cia keek naar beide vrienden en weigerde nog maar net een positie in te nemen. De berg bleef een berg, serene en onverschillig voor hun anatomie. Mea beschouwde deze waardigheid als een ander overtuigend argument voor haar drakentheorie.
Boven de Mrtvica vallei vond Lu Cia een andere kandidaat. Ze wees naar een hooiberg, ze suggereerde dat de draak gewoon heel goed zou kunnen slapen. Mea lachte: na dat grote berghoofd zou dit een verrassend klein lichaam zijn. Colombine herinnerde haar eraan dat het onderzoek volledig gebaseerd was op hun verbeelding, dus niemand had de dimensies nog goedgekeurd. De rivier ging verder door de vallei zonder de discussie aan te gaan.
"Misschien heeft hij zich bijzonder goed opgevouwen."
In Tara, de brug bogen begonnen het onderzoek. Colombine suggereerde dat, met genoeg knijpen, ze misschien op benen lijken. Mea stond bij de leuning en gaf het een eerlijke poging. Ondertussen bewonderde Lu Cia de brug zelf. De anderen kwamen snel bij haar. Sommige dingen hadden genoeg charme in hun eigen rollen. Vandaag de brug kon blijven een brug, en ze konden drie vrouwen blij zijn om te pauzeren naast het.
"Oké, we laten deze zijn oorspronkelijke bezetting behouden."
Boven de baai van Kotor gingen ze zitten en stopten met zoeken. Lu Cia liet haar notitieboekje dicht, Colombine ontspannen haar schouders en Mea keek naar blauwe lagen bergen vervagen in de verte. De draak verscheen niet. Hij kan op vakantie zijn, slapen, of gewoon Mea's goed idee voor een gesprek al die tijd. Het resultaat deed er niet meer toe. Het uitzicht was groot, en er was net genoeg ruimte naast elkaar.
"Laat hem een vrije dag hebben, het past ons ook."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Ze hebben de draak nooit gevonden. De reis vond het niet erg.
Het notitieboekje kreeg een korte vermelding: blijkbaar had de draak een vrije dag. De ruimte bleef eronder. Als hij op hun volgende reis zou verschijnen, zou hij zeker een eigen hoofdstuk nodig hebben.