Het begon met een paar noten die naast Mea in de pas liepen. Ze behoorden tot geen enkel nummer dat ze kon noemen, misschien alleen tot het ochtendlicht en haar goede humeur. In deze Riviera collage, draagt ze ze door lanen, groen en uitzicht op zee. Ze zal proberen te ontdekken hoe het deuntje doorgaat, zonder er te streng over te zijn.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
In Antibes is de rijstrook aangenaam afgegleden en de huizen hebben het licht dichtbij gehouden. Mea begon rustig te neuriën. De eerste twee noten klonken zeker; de derde vond zijn eigen richting. Niemand corrigeerde haar, dus ging ze verder. Naast de winkelmanden draaide de melodie kort om; bij de stenen hoek vertraagde hij. Lopen voelde makkelijker. Ze had geen woorden of publiek nodig. Voor nu was genieten van haar eigen kleine geluid genoeg.
"Ik denk niet dat iemand deze heeft opgenomen, zelfs ik niet."
Onder het groen op Cap Ferrat, ging ze zitten en probeerde verder te gaan waar ze was gebleven. Ze tikte zachtjes een vinger op haar knie. Het ritme kwam meteen aan; de melodie had tijd nodig. Bladeren bewogen op hun eigen manier, en ze aanvaardde ze als een discrete begeleiding. Soms herhaalde ze een zin, soms veranderde ze het volledig. Met haar eigen lied realiseerde ze zich dat ze niet hoefde te bewijzen welke versie juist was. Ze kon blijven zoeken terwijl het haar behaagde.
Boven de baai in Nice, tilde de wind haar sjaal op net zoals ze een ander briefje probeerde. Mea ving het en lachte. Het nummer verwierf een ongevraagde pauze die het best paste. Hieronder lag de stad en de lange bocht van de kust. Misschien hoeft ze de melodie niet meteen af te maken. Sommige plaatsen verdienden het om gehoord te worden zonder haar begeleiding voor een tijdje. Ze verliet het refrein voor later.
Naast het water in Saint-Tropez herhaalde ze haar favoriete zin nog eens rustig. Ze wist niet zeker of het overeen kwam met de ochtendversie. Dat deed er niet meer toe. Ze boog haar hoofd lichtjes naar de zee, alsof ze het bedankte voor de begeleiding. De zee bood geen applaus, alleen nog een rimpel. Mea aanvaardde dat als een gunstige recensie en ging verder met een lied dat ze nergens had gered, hoewel het al een genereus deel van haar reis had opgevrolijkt.
"Bedankt voor de begeleiding, ik zal de rest later uitvinden."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het liedje had geen naam. De ochtend herkende het.
's Avonds kon ze de melodie niet meer precies herhalen. Dat maakte haar niet lastig. Iets ervan bleef in de manier waarop ze liep, en een beetje in de glimlach die ze terugbracht.