In Gent krijgt Mea een onverwachte metgezel: haar eigen schaduw. Het heeft lange benen, uitstekende uithoudingsvermogen en geen bezwaar tegen het nemen van de schilderachtige route.
Naast het water leken de huizen een tweede leven te leiden onder de oppervlakte. Mea bewonderde hun ondersteboven daken toen ze haar langgerekte zelf zag op de bestrating. Het leek alsof het al wist waar te gaan. Verdacht. Mea had nog niet eens besloten over koffie.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Haar schaduw stak de bestrating over voordat Mea een stap had gezet. Slanker, een beetje dramatisch, het was bereid om meer ruimte in te nemen dan zij was. Mea vertraagde. Dat deed het ook. Met haar volgende stap zag ze haar sjaal een klein dansje op de grond doen. De kade bood meer dan knappe huizen aan: een privé optreden waar ze niet van hoefde te genieten.
Bij het volgende kanaal stopte ze en hief een hand op. Haar schaduw deed hetzelfde, zonder aarzelen of vragen waarom een volwassen vrouw op de stoep speelde. Mea gaf het een tevreden glimlach. Aan de overkant van het water gloeide een dak rood; ergens in de buurt was de lunch aan het koken. Ze probeerde een kleine beweging van haar vingers. Uitstekend. Eindelijk, iemand die zelfs de meest ingewikkelde choreografie van de eerste poging begreep.
Onder de kasteelmuren verdween haar metgezel in een brede schaduw. Mea keek naar haar schoenen, toen naar de stenen toren. Een pauze dan. Geen dramatisch afscheid, geen verplichting om zichtbaar te blijven. Ze pauzeerde daar ook. De steen hield zijn eigen stilte, terwijl een gesprek dat ze niet kon begrijpen drift in van de straat. Voor het eerst de hele namiddag, hoefde ze niet eens met zichzelf om te gaan.
Voorbij een kleine brug keerde het zonlicht terug naar het pad en bracht het de bekende omtrek mee. Deze keer heeft Mea niets getest. Ze liep gewoon, glimlachte af en toe, en liet haar sjaal de lucht volgen. Haar rustige metgezel had geen bestemming meer nodig. Er was plaats voor beiden in elke stap. En ergens om de hoek, stond die koffie eindelijk te wachten.
Kom op, deze is voor mij.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond heeft ze de lijst met straten overgeslagen in haar notitieboekje. Ze tekende een klein figuurtje met een lange lijn erachter. Gent leende haar bedrijf enkele uren lang zonder uitleg. Toen ze eindelijk koffie bestelde, bestelde ze er een.