Korčula hield kleine gezichten, emblemen en verhalen in zijn muren. Lu Cia zag een kleine gevleugelde leeuw. Colombine verklaarde dat zo'n vooraanstaand bedrijf een waardig antwoord verdiende. Mea vermoedde dat de regel de volgende hoek niet zou overleven.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Colombine tilde haar kin op en gaf de steen haar strengste blik. Mea beet op haar lip. Lu Cia beoordeelde beide kanten van deze diplomatieke bijeenkomst en besloot dat de leeuw meer macht had om te blijven. Niets bewoog boven hen, behalve een paar bladeren tegen de muur. Ze lieten de oude steen onaangetast; het hele experiment in waardigheid vond plaats op hun eigen gezichten.
Colombine ging eerst de stenen doorgang binnen. Ze liep alsof ze vertrouwd was met een boodschap van groot belang, hoewel ze alleen haar tas droeg. Mea bleef een paar stappen achter haar voordat er een lach ontsnapte. Lu Cia vroeg of een ceremoniële processie rustig mocht giechelen. Colombine draaide zich niet om, maar haar schouders onthulden nog een scheur in het officiële protocol.
Aan een tafel op een groene binnenplaats bood Mea aan om een echt serieuze uitdrukking te demonstreren. Ze legde haar handen voor haar en fronste. Colombine barstte uit lachen voordat de stemming kon beginnen. Lu Cia liet haar hoofd zakken, wat haar eigen lach met precies twee seconden vertraagde. De glazen op de tafel bleven onaangetast. Een paar bladeren boven en twee vrienden die haar veel te goed kenden waren al deze pauze nodig.
Vanaf de waterkant zagen de daken er rustig uit, en de toren had zorgen ver buiten hun kleine spel. Colombine ontspant eindelijk haar schouders. Mea viel op en ze begonnen weer te lachen; Lu Cia wachtte niet langer op een verklaring. Aan de overkant was de stad helemaal niet veranderd. Op de een of andere manier voelde het nu alsof het hen persoonlijk had verwelkomd.
"De leeuw won." "Wij ook."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De leeuw glimlachte waarschijnlijk ook niet nadat ze vertrokken waren. Ze vonden het niet erg. Iedereen die eeuwenlang een stad bewaakt, mag af en toe een grapje overslaan. De drie van hen droegen de hunne helemaal naar de zee.