Onder de stenen boog, Mea stelde voor dat ze zoeken naar niets groots vandaag. Colombine vroeg of dat lunch inbegrepen was. Lu Cia was al bezig de grond te onderzoeken. De regels waren simpel: een kleine ontdekking elk, geen stem voor een winnaar. De stad hoefde niets voor hen voor te bereiden. Wat het ook te bieden had, het zou helpen.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Voorbij de boog vernauwde de baan, en ook hun gesprek. Grote plannen werden een vraag: wat zou je wegnemen als het niet kon worden gekocht? Mea hield haar notitieboekje dicht. Colombine stelde de geur van een zonwering muur voor, maar Lu Cia maakte bezwaar dat zo'n vondst moeilijk te tonen zou zijn. Alle drie lachten en vertraagde hun stappen.
Lu Cia stopte eerst. De kleine stenen onder de voet vormden een cirkel, bijna een bloem die niemand nodig had om te water. Mea bewoog haar schoen weg van de rand. Colombine liet alleen haar blik zakken en gaf toe dat ze er de hele ochtend te hoog uitzag. Lu Cia accepteerde het compliment zonder een overwinningsgebaar. Haar ontdekking wachtte geduldig op de volgende paar passerende schoenen.
Colombine koos de kannen in een laag raam. De ene zag er belangrijk uit, de andere een beetje scheef, en een derde, zei ze, luisterde naar roddels. Mea keek weer naar het raam. Een ogenblik geleden had het aardewerk in zich; nu had elk stuk een persoonlijkheid. Lu Cia gaf de bloemen eromheen aan. Het landschap, blijkbaar. Niemand heeft iets aangeraakt. De voorstelling was perfect zichtbaar vanaf de straat.
Mea liep bijna voorbij haar ontdekking. Een kleine witte keramische vogel zat in een ovale niche, omgeven door stralen van bleke steen. Het kon nergens heen en leek daardoor onberoerd. Ze belde de anderen. Even stonden ze schouder aan schouder en keken omhoog. Colombine vroeg zich af of het de straat bewaakte. Lu Cia dacht dat het ervoor zorgde dat bezoekers niet opschieten.
"Dan blijven we nog een moment, voor zijn bestwil."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Die avond schreef Mea een cirkel op, een kruik en een vogel. Naast hen, drie namen. Het was noch een lijst van bezienswaardigheden, noch een boodschappenlijst. Het heeft opgenomen hoeveel groter een plaats wordt als je het niet alleen door je eigen ogen hoeft te zien.