Er was genoeg ruimte op de lege pagina. Mea had een potlood, enige tijd en een bescheiden plan: één boog, niet het hele gebouw. Toen keek ze op. De bogen herhaald, overlappen en veranderd met elke stap. Haar notitieboekje leek plotseling erg klein, maar gelukkig maakte het geen klacht.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea stond naast de loopbrug en opende haar notitieboekje. Een boog vooraan, een andere achteraan, een derde verder weg. Wat was de eenvoudigste? Haar potlood zweefde lang genoeg om naar zichzelf te lachen. Ze was gekomen om te rusten en was al bezig zichzelf werk toe te wijzen. Uiteindelijk tekende ze een enkele zachte curve. Het was genoeg voor een begin.
Dichterbij was de eenvoudige curve niet meer eenvoudig. Rond zijn rand verscheen andere ritmes, kleine ornamenten en verschuivingen tussen licht en schaduw. Mea liet haar potlood zakken. De krant vroeg niets meer van haar; ze had alle eisen zelf gesteld. Ze bewoog één stap naar voren. De hele regeling veranderde, en haar onafgemaakte lijn kon eindelijk stoppen met doen alsof ze alles in bedwang hield.
Ze sloot het notitieboekje en hield het in beide handen. Pas toen merkte ze hoeveel ruimte er boven haar hoofd stond. Licht bleef hoog in de kluis terwijl gedempte voetstappen voorbij gingen. Ze probeerde ze niet te beschrijven. Ze stond gewoon, ademde en zag haar oog terugkeren naar iets wat het een moment eerder had gemist. Ondertussen genoot het potlood van zijn eerste vrije middag.
Buiten de stenen gevel keerde de warmte terug naar haar wangen. Er was nog maar één curve in het notitieboek, en Mea voelde geen noodzaak om het te verbeteren. Een gesprek ging langs de straat; een stoel om een hoek geschraapt. De dag ging door zonder te wachten op een voltooide tekening. Ze stopte het potlood dieper in haar tas. Ze kan er later op terugkomen. Voorlopig wilde ze zich herinneren dat ze lichter naar buiten liep.
"Zelfs als het er niet uitziet."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Buiten schreef ze de datum onder haar enkele curve en liet de rest van de pagina alleen. Toen ze later terugkwam, vond ze geen exacte foto van Córdoba. Ze zou ruimte vinden voor het moment dat ze stopte met proberen om alles weg te dragen.