Toen het kasteel boven Óbidos kwam, stelde Lu Cia voor om eerst te zien wat er onder lag. Mea ging naar de poort en Colombine keek naar de witte muren. Ze waren niet naar binnen gegaan en hadden al drie verschillende wandelingen in gedachten.
Ze zetten de hoofdweg om in een rijstrook. Het was net breed genoeg voor hen om zij aan zij te lopen tot mensen achterop kwamen. Colombine drukte tegen de muur en merkte de blauwe rand van een venster tegenover.
Lu Cia dacht dat het blauw om de hoek verder ging. Ze keken vanaf het einde van de rijstrook, maar de volgende muur was geel. Mea stelde voor om hun weg terug te vinden door kleuren, stoppen elke keer dat men veranderde.
Ze stopten allemaal samen door een display van keramische vis. Colombine koos een blauwe, maar liet het achter op de muur. Lu Cia wilde het zich daar precies herinneren. Op de terugweg hadden ze noch een kaart, noch het kasteel nodig.