Buiten het klooster in Batalha probeerde Mea een tekening vanaf de top te maken. De eerste schets nam bijna het hele laken, waardoor er geen ruimte voor een deur. Ze draaide de bladzijde om en begon waar ze eigenlijk naar binnen zou gaan.
Binnen koos ze een enkele boog. Toen ze het traceerde tot zijn einde, begon er een ander achter. Eindelijk vond ze plaats voor een gat dat ze helemaal had gemist in haar eerste tekening.
Boven haar lagen stenen ribben als takken. Mea kon niet zeggen welke lijn ze eerst moest trekken. Ze zette haar potlood op een hoek van de pagina en liet het midden vrij voor alle lijnen die ze nog moest vinden.
In het klooster vond ze een smalle lichtslag over de vloer. Ze zat aan de rand en eindigde met een enkele heldere lijn die ze ongeschoren achterliet. Pas toen zag de rest van de passage er zo donker uit als het had gevoeld.