
Het witte paleis
Op het plein voor Sintra's witte paleis besloot Mea om hoger te gaan. Rondom haar mensen stopten om foto's te maken. Ze stopte haar notitieboekje eerst weg zodat haar handen vrij waren op de klim.
Een geïllustreerd verhaal, gebaseerd op originele reisfoto’s.


Op het plein voor Sintra's witte paleis besloot Mea om hoger te gaan. Rondom haar mensen stopten om foto's te maken. Ze stopte haar notitieboekje eerst weg zodat haar handen vrij waren op de klim.

In het bos had ze kort haar tempo voor zichzelf. Eén bocht was genoeg om de geluiden van het plein te verliezen. Ze stopte bij een muur waar bladeren het licht vangen en luisterde naar niets dan de wind voor een tijdje.

Toen de gele toren verscheen haalde ze haar notitieboekje bijna uit door reflex. Pas toen merkte ze dat ze in de zon stond en haar tekening niet kon zien. Ze ging onder een boog, waar het geel nog helderder leek.

Ze zat waar het zonlicht eindigde vlak voor haar schoenen. Ze tekende alleen de grens tussen licht en schaduw. Aan de voet van de pagina die ze schreef dat wat ze echt zocht aan de top, ergens was om een tijdje te zitten.
Mea Zen Free · Colombine MichelangeLove