Onder de poort in Óbidos stopte Mea bij de blauwe tegels. Colombine wilde wachten tot ze ze voor zichzelf hadden. Toen de ruimte werd opgeruimd, merkte Lu Cia dat het beeld kort zijn gevoel voor schaal met de mensen had verloren.
Langs de straat volgden ze een blauwe lijn onder de ramen. Het brak bij de deuropeningen en begon weer voorbij hen. Lu Cia stelde voor om naar de overkant van de straat te kijken bij elke kloof.
Door een ijzeren lantaarn zag Colombine een schaduw als een tweede, dunnere versie ervan. Mea wilde het schetsen, maar mensen liepen voorbij en de schaduw verdween kort. Alle drie wachtten ze erop.
In een rustige rijstrook ontmoetten ze naast potten onder een raam. Lu Cia stelde voor terug te keren naar de poort terwijl de tegels nog zonlicht hadden. Op de terugweg keken ze ergens anders naar elke kloof.