Ik bracht een potlood naar de bergen, zeker dat een lijn genoeg zou zijn. Voor de eerste bocht was de vallei al van gedachten veranderd over het licht. Dus maakte ik mezelf een kleine taak: vind één kleur die ik mee naar huis kon nemen. Ik had ruimte in de tas, en een volkomen onredelijk vertrouwen in mijn notitieboekje.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Vanaf het brede pad, de wolken zagen er solide genoeg om op te stappen. Ik wist wel beter, maar mijn potlood niet: het bleef een harde grens maken waar de vallei rustig verdween. Tegen de tijd dat ik de lijn verzachtte, was er een hele nieuwe witte plooi aangekomen. Ik heb het notitieboekje een tijdje dicht gedaan. Sommige dingen waren makkelijker te zien zonder te beslissen waar ze eindigden.
De bergkam was meer coöperatief. Eindelijk iets met hoeken. Ik vestigde me op een lage rots en trok een vaste lijn, dan een andere. Een kleine wolk kruiste het rotsgezicht en verwijderde de schaduw die ik had gebruikt. Mijn indrukwekkende berg werd een scheef driehoek. Ik lachte, draaide het potlood zijwaarts, en liet een stuk grijs doen wat mijn zorgvuldige omtrek niet kon.
Tussen de granieten platen hield het water precies de kleur die ik wilde: blauw met een beetje goud er doorheen. Ik heb het potlood opgeborgen voordat het een mening kon geven. Een rimpel loste de reflectie; toen sloot het goud zich weer bij elkaar. Er was niets verloren gegaan. Het weigerde gewoon om te zitten voor zijn portret.
Op de weg naar beneden, stopte ik naast de houten rail. De vallei had een donkere laag aangetrokken, en een bleke driehoek van de berg ving nog steeds het licht. In het notitieboekje had ik een vlek, een scheve richel en een halve lege pagina. Ik vulde de ruimte bijna met een verklaring. In plaats daarvan heb ik de cover gesloten. Er was al genoeg om mee te nemen.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De pagina bleef bleek. Ik herinnerde me de kleur toch.
Thuis opende ik het notitieboekje naast een kopje thee. De tekening was kleiner dan ik me herinnerde, en veel minder blauw. Ik liet het zoals het was. Ik hoorde even het water tussen de stenen bewegen.