Lu Cia vroeg om één ding: vandaag zou niemand zich bemoeien met haar keuzes. Colombine knikte plechtig, hoewel haar mond al openging. Mea gleed haar arm door de hare. "We kunnen het aan," zei ze, onzeker of ze haar vriend of zichzelf geruststelde.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
In Amsterdam wees Lu Cia langs het kanaal. Ze had gekozen voor de richting van een oude boot die ze beter wilde zien, in plaats van iets op een kaart. Colombine begon, "Maar op die manier..." en lachte zichzelf uit voordat ze klaar was. Mea gaf haar arm een zachte knijp. Een paar stappen later keken ze allebei naar reflecties onder de brug. Soms was het alleen maar een derde persoon die iets gewoons zag.
Aan de waterkant stopte Lu Cia om het grote groene gebouw te bestuderen. Ze tilde haar handen op alsof ze de puntige omtrek kon rechttrekken. Mea heeft haar hoofd op dezelfde manier gekanteld. Colombine dacht dat de hele structuur klaar leek om naar zee te varen. Ze hebben een tijdje besloten waar het roer heen moet. Lu Cia liet ze. Dit gesprek paste bij haar programma zonder enige aanpassing.
"Alsjeblieft niet aan boord gaan totdat we weten of het drijft."
In Middelburg zag Mea eerst de stenen en zag Colombine een raam. Lu Cia keek boven de muur. Pas toen volgden de anderen. Een toren steeg achter het dak, iets wat ze bijna gemist hadden terwijl ze gewoon voorbij liepen. Al snel stonden alle drie met hun hoofden getipt terug als een publiek op een onverwachte voorstelling. Mea lachte. Haar eigen uitje was misschien sneller. Deze had heel andere pauzes.
Op het zand bij Zandvoort kondigde Lu Cia het laatste item aan: een tijdje niets. Ze zat tussen haar vrienden en liet de wind hun kapsels kiezen. Kleine vliegervormen bewogen boven de verre golven. Colombine wilde weten hoe lang dit niets zou duren. "Zolang wij het leuk vinden," antwoordde Lu Cia. Mea heeft haar handen comfortabeler op haar schoot gezet. Dat was een tijdschema dat ze precies kon volgen.
"We moeten dit vaker op het programma zetten."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Lu Cia koos niet voor de kortste weg. Ze koos degene waar ze nog over wilden praten.
De volgende keer kan iemand anders kiezen. Want vandaag hield Mea een laatste gedachte voor zichzelf: het was fijn om niet te weten wat er daarna kwam.