Mea pakte comfortabele laarzen, haar favoriete sjaal en een jurk die een beetje schommelde toen ze liep. Voordat ze vertrok, had ze nog steeds geoefend hoe ze erin moest staan. In Italië was ze het geleidelijk vergeten. Er was te veel water, kleur, te veel treden en beschilderde plafonds, die allemaal haar aandacht van zichzelf afhielden. Dat bleek de momenten te zijn die ze het leukste vond.
Een verzonnen verhaal met Mea Zen, geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Venetië, Florence, Rome en het Vaticaan vormen een montage van afzonderlijke haltes. De actie, het karakter en de verlichting zijn artistieke interpretaties van de bronbeelden.
Op een brugje in Venetië leunde Mea over de parapet. Haar sjaal brak in gouden vlekken op het water, en haar haar zag er nog onhandelbaarer uit dan die ochtend. Ze stopte een slot achter haar oor. De reflectie verplaatste het onmiddellijk ergens anders. "Oké, jouw manier," zei ze tegen het kanaal. Een boot schuifde naast de oever, en het spiegeltje scheurde overal. Mea lachte. Eindelijk, een kapper die niet deed alsof hij wist hoe het er moest uitzien.
Buiten de kathedraal van Florence tilde Mea het einde van haar sjaal op en vergeleek het met de kleuren voor haar. Bleke steen, groene banden, de warme koepel. Ze keek naar haar jurk en toen weer naar boven. "We hebben vandaag behoorlijk goed gecoördineerd." Ze zei het stil, om de stad te sparen met bloosen. De bries trok de sjaal uit haar hand en vestigde het in een volkomen gewone knoop. Ze vond het toch leuk. Een paar stappen later merkte ze dat ze gestopt was met haar reflectie in etalages te controleren.
"We hebben vandaag behoorlijk goed gecoördineerd."
Onder de Spaanse Trappen was er veel te veel beweging om een pose lang vast te houden. Mea maakte plaats voor een kinderwagen, sloeg een groep mensen om en vertrok over het plein. Haar jurk volgde, en haar tas tikte zachtjes tegen haar heup. Plotseling realiseerde ze zich dat dit precies was hoe ze zich had gehoopt te voelen tijdens het oefenen voor de spiegel voor de reis. Maar nu probeerde ze het helemaal niet. Ze tilde haar kin op, rook de geur van koffie en liep verder. Geen fotograaf in zicht. Dat was genoeg.
In de lange Vaticaanse galerie vertraagde Mea. Schilderijen bleven boven, voorbij de pieren en in een afstand waar ze niet meer kon maken van de details. Haar hand ging automatisch naar haar sjaal, en viel losjes aan haar kant. Er hoefde hier niets aangepast te worden. Een tijdje stond ze op te kijken, met een kleine glimlach die ze waarschijnlijk niet in een spiegel had kunnen nabootsen. Later schreef ze slechts één regel in haar notitieboek: "De stad past bij mij." En eronder, in kleinere letters: "Als ik niet hoef te poseren."
"Als ik niet hoef te poseren."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.