"Deze keer breng ik iets kleins mee naar huis," kondigde ik aan, met een lege munt tas. Colombine heeft het met overdreven respect geïnspecteerd. Lu Cia keek naar het kanaal, toen naar de lucht. Ik had moeten beseffen dat mijn verstandige plan net een groepsspel was geworden.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. Tekens, gesprekken en verlichting zijn een artistieke interpretatie.
De hemel dreef onder de brug. Tenminste tot een kleine boot het in zilveren stukken splitste. "Die," zei ik. "Dat wil ik graag mee naar huis nemen." Lu Cia keek naar mijn open munt tas. "Je moet het vouwen." Colombine stelde voor om maar één wolk te nemen. We hebben zo lang gekozen dat ze allemaal verhuisd waren, en geen van hen was echt degene die we hadden gekozen. Ik heb de tas dichtgeknipt. Ons eerste souvenir was ontsnapt, maar we bleven nog een paar minuten bij de reling. Niemand vond het erg.
De woonboot had ramen die al een beetje lucht hadden. Lu Cia merkte het meteen. 'Gesorteerd, we nemen deze.' 'Inclusief keuken? Colombine vroeg het. Ik stelde mezelf voor om thuis uit te leggen dat ik slechts een klein souvenir had meegebracht; het moest gewoon ergens aanmeren. Ik lachte hard genoeg om een voorbijganger te maken. Het gele hout glinsterde in het water, en een beetje bijbootje schommelde ernaast. Ik beloofde iets te kiezen wat ik alleen kon dragen. Lu Cia aanvaardde deze nieuwe voorwaarde met grote terughoudendheid.
In Middelburg besloot de lucht om onze keuze gemakkelijker te maken en begon te vallen. Ik opende een grote tartan paraplu. Colombine verstopte haar schetsboek en Lu Cia gleed onder de andere kant uit. Voor de groene luiken hadden we opeens een eigen dakje. "Daar ben je," zei Colombine. "Je draagt het al." Ik draaide me om en zag haar amusante blik. Met benijdenswaardige kalmte voegde Lu Cia eraan toe dat de vouwversie praktischer was voor reizen. Regen gedrumd op de stof. Een tijdje hoefden we nergens heen; het was genoeg dat we er alle drie onder pasten.
Bij de zee heb ik een leeg omhulsel opgepikt. Het was precies de grootte die mijn plan toegestaan had. Ik heb het op mijn handpalm uitgebalanceerd. "Die kwalificeert zich," stemde Lu Cia toe. Toen blies de wind het einde van mijn sjaal recht over mijn gezicht. Colombine barstte uit lachen, en ik deed mee voordat ik de zee weer kon zien. Ik heb de huls terug in het zand gestopt. Toen we vertrokken, vond ik een paar korrels in mijn zak en dat gelach nog steeds in mijn hoofd. Het had gewerkt. Ik had iets kleins en er was ruimte voor ons allemaal.
"Het beste souvenir is ons overkomen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.