Mea had een briefje willen schrijven op de schone kant van een oud stuk papier. In plaats daarvan vouwde ze het in tweeën, dan weer, en gaf het uiteindelijk een puntige boog. Naast het water had ze ineens een boot. Het was klein, iets scheef en had helemaal geen plannen.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Bij Cavtat's haven vergeleek Mea haar boot met de echte. Het had een eenvoudiger romp, minder uitrusting en geen touw. Aan de andere kant paste het comfortabel in haar handen. Voor een tijdje hield ze het omhoog en dacht na over welk schip het zou kunnen behoren naast. Toen lachte ze en liet het achter waar het was. Droog zeilen geschikt papier. De echte boten schommelden zo zacht dat ze geen commentaar leken te hoeven geven op haar kleine beslissing.
In Ston verscheen een ronde stenen toren voor Mea. Het had een kleine deuropening, stevige muren en de lucht van iemand die veel bezoekers had gezien. Mea tilde de boot in haar handen alsof ze hem introduceerde. Een echt schip wachtte naast de kade; het papier zou er een heel bescheiden bagage naast zien. Ze glimlachte en liet het op het droge blijven reizen. In een haven als deze, was blijven en zoeken voor een tijdje genoeg.
In de buurt van Makarska, Mea merkte een paarse bloem onder bleke stenen. Ze zat er een beetje vandaan en plaatste de boot op haar notitieboekje. De zee was uitgestrekt en de bloem klein, maar ze verdeelden haar aandacht redelijk. Zo'n vuurtoren zou genoeg zijn voor haar kleine schip. Ze liet het groeien waar ze het had gevonden. Ze hield de papieren romp met één vinger vast en keek toe hoe het blauwe water tot aan de horizon doorging.
Voor Primošten begon het papier er een beetje moe uit te zien. Mea drukte zachtjes op de zijkanten en gleed het tussen de pagina's van het notitieboekje. Ze liet de boog uitkijken zodat ze het later kon vinden. Vanaf een afstand leek het dorpje aan het water op een plek waar een kleine boot misschien wel eens zou willen komen. Vandaag kreeg het echter een ander adres. Mea paste haar schoudertas aan en liep verder. Haar kleine metgezel ging ook, rustig en zonder kaartje.
"Je haven zal hier zijn."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.