Het begon met drie open ramen. Mea koos er één, Lu Cia een andere, en Colombine wilde meteen weten waar de thee zou worden gemaakt. Al snel waren ze een flat aan het inrichten die ze nooit hadden betreden. Sommige overeenkomsten komen verrassend gemakkelijk tijdens het reizen.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Bij de stenen gevel in Budva wees Colombine naar een open raamluik. "De tafel zou daarheen gaan." Mea koos het naastgelegen raam, voor het licht, zei ze. Lu Cia wilde de hoogste omdat het iets meer moet zien. Alle drie stonden in de straat, elk met een gemeubileerde kamer al in het achterhoofd. Toen ritste de was ergens boven. Hun denkbeeldige flat bevatte blijkbaar een wasruimte. Colombine gaf toe dat dat nuttig zou zijn voor een langer verblijf.
In Cetinje verwierf hun idee van thuis een tuin. Colombine opende haar hand naar de witte gevel en verwelkomde haar twee bezoekers plechtig. Mea gaf een kleine genadige knik. Lu Cia vroeg of hun gastvrouw al een theepot had gevonden. Dat had ze niet. Ze hadden ook geen tafel. Geen van deze problemen een vijf minuten bezoek. Ze stonden op het schaduwrijke pad, elk kort in te beelden waar ze zou kunnen zitten.
Naast het meer, vonden ze een plek om te zitten zonder een enkele deur te openen. Ze vestigden zich naast elkaar terwijl het bos zich herhaalde in het water. Mea rustte haar handen in haar schoot. Colombine leunde comfortabel achterover, en Lu Cia hield haar notitieboekje dicht. "Woonkamer," zei ze zachtjes. Iedereen was het ermee eens. Een tijdje misten ze geen van de ramen die ze eerder hadden gekozen. Er was genoeg te zien vanaf hier.
Rijeka Crnojevića · Een adres in een notitieboekje
Naast de rustige rivier opende Mea het notitieboekje en schetste drie ramen. Ze gaf ze geen huisnummer of straat. Colombine merkte meteen dat men ergens een kopje moest zetten. Lu Cia wilde een iets groter uitzicht. Mea bewoog een lijn voor elk en toonde hen het resultaat. Het volgde geen echt gebouw. Het behoorde tot alle plaatsen waar ze hadden genoten van staan, zitten of lachen samen. Vijf minuten lang was het een prima thuis.
"We laten het adres open."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.