In Óbidos liep Mea zo dicht langs een bastion dat ze eerst alleen de afzonderlijke stenen zag. Van een afstand sloten ze aaneen tot een boog. Telkens als ze dichterbij kwam, werd het enorme bouwwerk weer een muur die ze kon aanraken.
Bij de torens probeerde ze te zien waar de muur ophield. Van beneden zag ze waar de stenen ophielden, maar in de schaduw liep hun gekartelde omtrek door tot op de grond. Die tweede toren veranderde telkens als er een wolk voorbijtrok.
In de schaduw onder aan de muur vond Mea een zacht plukje gras. In haar schets liet ze het grootste deel van de muur onafgewerkt. Het gras tekende ze helemaal. Het viel haar op dat ze juist bij zulke haast onzichtbare dingen het langst bleef stilstaan.
Later in Batalha keek ze opnieuw naar steen tegen de lucht. Hier liepen de scheidslijnen omhoog en eindigden ze in punten. In plaats van een tweede tekening te beginnen, draaide ze het papier om en tekende ze het licht aan de andere kant van dezelfde muur.