
Het laatste uitzichtpunt
Colombine kondigde het laatste uitzichtpunt aan. Lu Cia vroeg haar te wachten tot de lichtvlekken niet langer langs de horizon schoven. Mea wist dat dat nog wel even kon duren. Ze liet haar tas van haar schouder glijden.
Een geïllustreerd verhaal, gebaseerd op originele reisfoto’s.


Colombine kondigde het laatste uitzichtpunt aan. Lu Cia vroeg haar te wachten tot de lichtvlekken niet langer langs de horizon schoven. Mea wist dat dat nog wel even kon duren. Ze liet haar tas van haar schouder glijden.

Ze wisselden van notitieboek. In het boekje van Colombine ontdekte Mea een heuvel die haar helemaal niet was opgevallen. Lu Cia moest lachen om een zin die Mea in haar boekje was begonnen en vergeten was af te maken. Ze lazen alle drie over een andere reis, terwijl ze de hele dag samen hadden gelopen.

Op een lege bladzijde schreef ieder van hen op waar ze naar terug wilde. Lu Cia koos een kleine bocht in de rivier. Colombine koos de plek waar de wijnranken begonnen. Mea keek naar haar bladzijde voor ze er twee namen bij schreef.

Toen het tijd was om te gaan, stond geen van drieën meteen op. Ze wachtten niet eens meer op het licht. Ze bleven gewoon zitten tot het dal niet langer om een laatste regel leek te vragen. Ze namen hun notitieboeken mee, alle drie nog op dezelfde bladzijde opengeslagen.
Mea Zen Free · Colombine MichelangeLove