Mea had nog genoeg ruimte in haar notitieboekje en veel te veel pijlen in haar plannen. Tussen de haltes bleef Portugal haar banken, leuningen en tafels voor één aanbieden. In eerste instantie zag ze ze als pauzes. Toen begon ze te merken dat dit vaak haar favoriete delen van de reis waren.
Een verzonnen verhaal met Mea Zen, geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Alcobaça, Tomar, de Douro vallei en Porto vormen een montage van afzonderlijke haltes. Het avondlicht in Porto is een artistieke herinterpretatie van een dagfoto.
Op de binnenplaats van het klooster ging Mea alleen zitten om haar tasbandje aan te passen. Dat was toch haar verklaring. Voorbij de arcades stonden kleine bomen, en schaduwen bewoog langzaam over de paden. Haar notitieboekje bleef dicht op haar schoot. Na een tijdje realiseerde ze zich dat de riem al enige tijd perfect comfortabel was. Ze stond nog steeds niet op. "Een technische stop," fluisterde ze met een glimlach. Het was een opmerkelijk grondige technische stop.
In Tomar begroette de stenen trap haar met een overtuigend gebaar: zo. Mea keek omhoog, toen naar haar laarzen. Zij gaven geen commentaar op het voorstel. Ze legde een hand op haar heup en gaf zichzelf nog een moment onder, waar ze de muur, de toren en de hele gulle uitnodiging kon zien. "Ik kom eraan," zei ze. Ze heeft haar notitieboekje half gesloten. Deze keer hoefde niemand te doen alsof een uitzicht alleen telt na een klim.
Boven de Dourovallei legde Mea haar schrift op een lage stenen muur. De hellingen voor ons waren bedekt met bochten. Ze volgde er een, verloor het en vond er nog een. Haar ogen konden ze niet traceren in de nette volgorde die ze prefereerde voor lijsten. Een briesje tilde het einde van haar sjaal op. Ze stak het onder een elleboog en glimlachte naar haar poging om minstens één ding in lijn te houden. Toen liet ze haar blik dwalen. Het notitieboekje heeft geen bezwaar gemaakt. Het was toch gesloten.
In Porto vond ze een tafeltje met uitzicht op de hoge toren. De avond in haar verhaal verzachtte tot blauw, en de lichten kwamen aan bij de ramen. Mea maakte haar koffie klaar, zette de beker op de schotel en bond het notitieboekje vast met een lint. Ze kan nog steeds in een andere straat veranderen. Ze kan nog steeds een ander uitzicht vinden. In plaats daarvan legde ze haar kin op haar hand. "Nergens anders vandaag." Ze zei het met de tevredenheid van iemand die net een plek had ontdekt die ontbrak op de kaart.
"Nergens anders vandaag."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.