Mea wilde vijf minuten naast de fontein doorbrengen. Ze keek naar haar horloge, toen naar het water en toen terug op haar horloge. De handen bleven precies waar ze waren, met een kalmte die helemaal niet bij haar plan paste.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Er was genoeg beweging op de binnenplaats: voetstappen in de arcades, water in de fontein, schaduw over de bestrating. Alleen het horlogetje weigerde mee te werken. Mea bracht het dichter bij haar ogen, alsof een blik de handen zou kunnen overtuigen. Toen liet ze haar arm zakken. De fontein wist niets over haar vertrektijd en toonde geen interesse om dat uit te zoeken.
Bij een klein muurtje begon ze druppels te tellen. Al snel werd de ene in tweeën gesplitst, een andere verdween in het geluid van het water, en de hele meting werd onbruikbaar. Mea leunde een beetje dichter om te luisteren. Het resultaat was onjuist maar aangenaam. Voor een keer vond ze het niet erg om minder te weten over de tijd dan ze een moment eerder had.
In de tuin werden de metingen nog ingewikkelder. Een stuk duurde de geur van bladeren, een ander het geritsel van haar sjaal, een derde een korte vogelroep. Mea probeerde ze niet om te zetten in minuten. Ze volgde het pad en liet elk geluid afmaken. Haar pols kwam op hetzelfde moment, maar het moment om haar heen bleef veranderen.
Onder de ronde colonnade keek ze op naar de boog van de hemel. Het licht had een ander deel van de muur bereikt, hoewel haar horloge niet was bewogen. Mea gleed het onder haar handboeien uit. Ze kon niet zeggen of ze precies vijf minuten bij de fonteinen had doorgebracht. Ze wist waar ze was geweest, wat ze had gehoord en waarom het moment geen nummer nodig had.
"Ik zal me dit moment herinneren zonder zijn tijd."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het horloge moest gerepareerd worden. Mea had daar geen bezwaar tegen. Vandaag had ze echter een andere manier ontdekt om een moment te bewaren: ze zou het zich herinneren door het geluid van water en het licht op haar mouw, zonder dat het aantal nodig was.