Een paleis in Sintra inspireert de vrienden om een grote ingang te repeteren. Elk heeft een ander idee van waardigheid, en niemand kan het lang houden.
Toen de paleiskleuren tussen de bomen verschenen, besloot Colombine dat ze niet zomaar binnen konden wandelen. Mea keek naar haar comfortabele schoenen. Lu Cia organiseerde al het welkomstcomité. Het had precies twee leden en geen budget.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Colombine opende haar handpalm naar het paleis alsof ze het voor de middag had gereserveerd. "De gasten wordt verzocht om een passende entree te maken." Lu Cia bedekte haar mond om de ceremoniële toon te beschermen tegen lachen. Mea rechtop en vroeg of pracht kwam met een gewone stap of vereiste een speciale manier van wandelen.
"Met waardigheid, maar zonder onze voeten te bezeren."
Bij de sierlijke poort voegde Mea een kleine bloei toe aan een gewone stap. Het kwam ergens tussen een balkon begroeting en een verzoek voor een routebeschrijving naar de binnenplaats. Colombine knikte plechtig. Lu Cia verklaarde dat de ingang veelbelovend was, hoewel het nog steeds nogal menselijk aanvoelde. Mea kon geen ceremonieel gezicht meer houden.
"Sorry, ik kan het menselijke deel niet uitzetten."
Toen boog Colombine. Lu Cia introduceerde haar met een gebaar breed genoeg om een hele expeditie te verwelkomen. Mea barstte uit lachend halverwege haar alsof applaus. Door de gele muur was het duidelijk dat hun welkomstcomité niet zonder onderbrekingen kon werken. Alle drie waren zeer bereid om hen te voorzien.
Op het terras liepen ze vrij normaal naast elkaar. Niemand kondigde iemand aan en geen hand moest koninklijke taken uitvoeren. Mea eindigde een zin, Lu Cia leunde naar haar lach, en Colombine bleef praten. Zo kwamen ze uiteindelijk aan: alle drie, zonder aarzeling, in een eigen middag.
"Je kunt ons zomaar binnenlaten."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Niets kwam van de grote ceremonie. In plaats daarvan kregen ze lachen, verschillende ongewone bogen en een herinnering die ze konden naspelen zonder paleis. Mea dacht dat ze met zo'n welkomstcomité ook op de meest gewone plekken zou aankomen.