Haar jas was maar half vastgebonden, en ze had een heel verstandig plan om naar huis te gaan. Toen kwam er een lamp aan op de hoek. Een vertrouwde gevel kreeg een warmte die ze niet had opgemerkt tijdens de dag. Mea vertraagde. Bratislava had zonder iets te zeggen voorgesteld dat ze nog even zou blijven.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea liep door een straat die ze kende, en daarom keek ze amper rond. Warm licht op een muur hield haar effectiever tegen dan enig teken. Ze draaide haar gezicht er naar toe en paste haar jas aan. Het was niet nodig om ergens binnen te komen, iets te bestellen of de tijd te controleren. Ze hoefde alleen maar te vertragen. Plotseling leek de vertrouwde thuisweg een andere aangename versie beschikbaar te hebben.
Onder de oude lamp was het licht zachter dan ze verwachtte. Het ving haar oorbel, de rand van haar sjaal en een glimlach die bijna vanzelf verscheen. Mea heeft de stof in haar nek aangepast. Ze voelde zich een beetje gekleed voor een gelegenheid, hoewel ze aanwezig was geen. De oude steen detail boven haar had geen uitleg nodig. Zij ook niet. Ze bleef omdat de plek haar paste en ze voelde zich daar goed.
Terwijl ze verder ging, kon ze haar eigen voetstappen duidelijker horen. Er verscheen een toren tussen de huizen, en de blauwe lucht werd dieper. Mea liet haar handen comfortabel rusten aan haar jas. Overdag is ze misschien deze straat overgestoken, denkend aan het volgende item op haar lijst. Nu zag ze individuele ramen en heldere vlekken op de bestrating. Dit was bekend Bratislava, gezien in een ander tempo en uur.
"Wandelen hier voelt een beetje zachter in de avond."
Naast het verlichte gebouw pauzeerde ze nog een keer. De ramen maakten een stabiel ritme over de gevel, en Mea volgde het zonder te tellen. Toen trok ze haar jas dichterbij. Ze was blij om naar huis te gaan. Er was geen verdere omweg nodig om de avond de moeite waard te maken. De extra kleine wandeling was genoeg geweest. Toen ze vertrok, suggereerde haar discrete glimlach een kleine grap gedeeld tussen zichzelf en de stad.
"Bedankt voor de uitnodiging, ik kom nog eens langs."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
De avond had geen groots programma of ceremonieel einde. Mea nam warme wangen weg, een rustiger tempo en een geheel gewone straat die ze de volgende keer weer wilde opmerken.