In het begin hadden ze elk een goed plan. Mea wilde nauwkeurigheid, Colombine elegantie en Lu Cia wilde eerst vaststellen wat telt. Toen pakten ze de ballen op. Een klein vriendelijk spel in Saint-Paul-de-Vence zou hen leren dat een doel heel dichtbij kan zijn en het resultaat nog steeds verrassend.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea woog de metalen bal in haar palm en keek naar het houten baltje op de grond. De afstand leek vriendelijk. Colombine gaf de richting aan, en Lu Cia glimlachte alsof ze alle mogelijke resultaten al aanvaardde. Mea paste haar houding aan. Terwijl ze de bal vasthield, bleven alle mogelijkheden prachtig open. Dat was een aangename ontdekking. Minder aangenaam was het feit dat ze uiteindelijk zou moeten loslaten.
Colombine koos voor een langzame beweging en een diep geconcentreerde expressie. Mea en Lu Cia keken van de ene kant naar de andere. De eerste momenten zagen er uitstekend uit. Daarna ging de bal verder over het grind volgens zijn eigen beslissing. Colombine hield haar pose een moment langer, alsof dat de uitkomst zou kunnen aanpassen. Mea gaf toe dat het gebaar mooi was. Lu Cia stelde voor om gebaren apart te beoordelen van waar de ballen klaar waren.
"Misschien kan elegantie vandaag ook punten verdienen."
Lu Cia hurkte naast drie ballen en bestudeerde hun posities. Van veraf had elke vriend een volkomen duidelijke mening. Van dichtbij werd iedereen voorzichtiger. Mea leunde naar voren, Colombine stopte met het verdedigen van haar mooie boog, en ze gewoon een tijdje keek. Er was geen haast bij om tot een exacte uitspraak te komen. Dicht bij de grond, was het ook gemakkelijk om te lachen om de waardigheid die ze hadden geïnvesteerd in een kleine worp.
"Ik stel voor verder te studeren. Het is hier vrij aangenaam."
Daarna zaten ze op een lage stenen trap met lege handen. Mea imiteerde Colombine's uitdrukking vlak voor de worp, en alle drie lachten ze. Ze hadden geen trofee. En zij hadden niet overwogen waar zij er een moesten dragen tijdens hun volgende wandeling. Lu Cia stelde een keer voor om weer te spelen. Colombine stemde ermee in, mits ze het recht op een elegant plan kon behouden. De bal had nog geen commentaar op het voorstel.
"Ik accepteer een revanche, met hetzelfde bedrijf."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het resultaat bleef open. Het gedeelde plezier was zeker.
Mea herinnerde zich de exacte score niet. Ze herinnerde zich Colombine's geconcentreerde uitdrukking en Lu Cia bestudeerde drie ballen op de grond heel duidelijk. Dat was genoeg van hun eerste wedstrijd.