Zoveel maskers in het raam zagen er plechtig uit dat Mea moest lachen. Ze koos een kleine bordeaux met bleke randen. Het had een korte handgreep en beloofde een beetje mysterie zonder ingewikkelde verklaringen. Voor een tijdje besloot ze dat ze een mysterieuze dame kon zijn. Venetië leek vrij klaar voor zo'n klein spel.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Het blauwe vensterframe hield een kleine verzameling van onbekende uitdrukkingen. Sommige maskers fronzen; anderen leken iets te weten wat Mea nog moest ontdekken. De hare paste comfortabel in haar hand. Ze hield het tegen haar jurk en kantelde haar hoofd. In het glas verscheen haar eigen glimlach tussen al die plechtige gezichten. Het leek de grootste onruststoker in het raam. Ze besloot het voorlopig ongecorrigeerd te laten.
"Een klein mysterie, alsjeblieft. Zonder de plechtige uitdrukking."
Naast een terracotta gevel, hief ze het masker in haar ogen. De stenen leeuw boven de poort bleef volledig samengesteld, ondanks het verwerven van een uitzonderlijk mysterieuze bezoeker. Mea probeerde een langzame draai van haar hoofd, toen nog een, iets meer voorname. Het zou overtuigend zijn geweest als de hoeken van haar mond niet waren begonnen te stijgen onder het masker. De leeuw bewoog niet. Mea gaf de wedstrijd voor de meest serieuze uitdrukking toe en lachte zachtjes.
Op de brug liet ze het masker zakken. Het smalle kanaal bood een lang lint van licht en zachtjes verkreukeld reflecties tussen de huizen. Geen enkel ernstig gezicht kan er even in overleven. Mea rustte haar onderarm op de stenen parapet en keek naar het water. Ze genoot van het spel, en genoot nog meer hoe gemakkelijk ze het kon verlaten. Geen andere vrouw wachtte achter het masker. Het was haar nog steeds, met een nieuwe reden om te lachen.
Naast de gondels, ging ze zitten en legde het masker op haar schoot. De blauwe boot bedekt nauwelijks bewogen terwijl het water zijn eigen gesprek onder hen zette. Mea hoefde geen uitdrukking meer te oefenen. Ze zat, ademde en voelde zich gelukkig. Het bordeauxmasker was een heerlijk souvenir, maar het had haar ook herinnerd aan iets gewoons: doen alsof kan een tijdje heerlijk zijn. Het kan nog beter om tevreden terug te keren naar jezelf.
"Ik hoef niet langer mysterieus te zijn.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het masker was van Venetië. De glimlach was helemaal van mij.
Ze stopte het masker voorzichtig in haar tas en liet de glimlach buiten. Het vouwde niet bij de volgende brug, of zelfs toen ze weer onzeker werd over de weg.