Een kort rood lintje lag in de lade, die overbleef van een pakketje dat lang geleden geopend werd. Mea legde het bijna terug. In plaats daarvan gebruikte ze het om een deel van haar haar te verzamelen en keek in de spiegel. Ze had geen nieuwe kapsel nodig voor haar uitje. Toch verbeterde het kleine idee haar stemming voordat ze zelfs het huis verliet.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
In een laan van Bratislava draaide Mea zich om naar het geluid van voetstappen en voelde het lint haar nek borstelen. Ze lachte. Ze was even vergeten dat het in haar haar zat. Bleke gevels, bestrating en gewone etalages waren net zo vertrouwd als altijd, maar ze bewoog een beetje vrolijker onder hen. Niemand hoefde de kleine rode strik te complimenteren. Ze had het graag vanaf de eerste bocht van haar hoofd.
Naast een geel gebouw in Trnava, zag een donkerder raam haar reflectie. Ze zag een deel van haar sjaal, de omtrek van haar haar en een rode stip. Ze stopte niet om iets te corrigeren. Ze merkte gewoon hoe goed ze bij elkaar hoorden. Toen ging ze verder, een hand die licht lag bij haar sjaal. Ze hield van deze korte ontmoetingen met zichzelf: geen beoordeling, geen voorbereiding en geen noodzaak om een foto te nemen.
"Vandaag zal ik gewoon naar mezelf kijken voor het plezier ervan."
In Banská Štiavnica roerde de wind de uiteinden van het lint. Mea hield haar schrift op haar middel en keek naar de bleke kerk tussen de daken. De knoop hield steviger vast dan haar ochtend beslissing om vandaag niets te schrijven. Een zin had zich al gevormd in haar geest. Voor nu, liet ze het daar. Niet elk mooi detail moest onmiddellijk gered worden op papier. Deze kan nog wat langer in haar haar blijven.
Bij Devín zat ze eindelijk met uitzicht op de rivier. Ze maakte het lint los en liet haar haar over haar schouders vallen. In het open notebook vond ze plaats voor een korte noot, en legde vervolgens de rode strip over de pagina. De straf en de dag kunnen hier samen wachten. Het groene platteland strekte zich uit over de rivier, en Mea voelde geen behoefte om haar laatste blik te haasten. Deze keer hield het lint de juiste pagina open.
"Ik zal deze plek houden, zonder er iets van af te nemen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het lint hield haar haar niet meer vast. Het bewaarde een plek voor een herinnering.
De volgende keer dat ze het notitieboekje opent, zal er een rood uiteinde onder de cover uitkijken. Misschien zal ze het lint weer binden. Misschien keert ze gewoon de bladzijde om.