Het meer was zo aangenaam stil dat Mea een rustig spel wilde verzinnen. Eén zin, twee fluisteringen en een controle van het resultaat. Colombine was het er meteen mee eens. Lu Cia zag er betrouwbaar uit, waarvan Mea wist dat het iets kon betekenen. In deze collage van Montenegrin stopt, zal de boodschap voldoende ruimte hebben voor een kleine omweg.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea leunde naar Colombine en fluisterde: Laten we wachten op het licht. Het was een korte, zachte straf en, dacht ze, volkomen veilig. Het groene water onder de takken vereiste geen toezicht. Colombine knikte met een doelgerichte uitdrukking. Lu Cia stond aan de kant en deed alsof hij alleen geïnteresseerd was in het meer. Mea geloofde haar even niet, maar niemand had de regels zichtbaar overtreden. Zij heeft daarom de boodschap met succes verzonden.
Naast de bosstroom nam Colombine de levering over. Ze boog naar Lu Cia toe en herhaalde de zin zo zacht dat Mea alleen het water en het geritsel van de bladeren hoorde. Lu Cia knikte, daarna kort een wenkbrauw. Het was geen bijzonder geruststellend teken. Colombine zag er niettemin tevreden uit, alsof ze uitzonderlijk nauwkeurige instructies had gegeven. Mea rustte haar handen op haar tas en wachtte. Reddingsvragen zouden al het plezier nu bederven.
Voor de grote bocht in de rivier, Lu Cia plechtig aangekondigd: Laten we op zoek naar een hapje. Mea haalde adem alsof ze zich voorbereidde om het hele probleem uit te leggen, en dan uit elkaar barstte lachen. Colombine stond erop dat ze duidelijk licht had uitgesproken. Lu Cia haalde zich op en zei dat haar versie zijn eigen voordelen had. Achter hen kromde de rivier tussen groene heuvels. De boodschap had een soortgelijke bocht genomen en kwam ergens heel anders.
Onder de wilg gingen ze eindelijk zitten zonder verdere regels. De kleine boten rustten bij de oever, en het water had genoeg kleine geluidjes van zijn eigen. Mea fluisterde niets. Colombine glimlachte in de verte terwijl Lu Cia over het water keek, blij met het succes van haar onnauwkeurigheid. Niemand hoefde te zeggen dat ze samen gelukkig waren. Dat bericht ging perfect tussen hen door zonder een enkele lettergreep, en vereiste geen controle.
"We begrepen dit allemaal op precies dezelfde manier."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Het bericht is veranderd. Het goede gezelschap bleef.
Op de terugweg vroeg niemand waar het licht was verdwenen of waar de beet vandaan kwam. Mea vond gewoon dat sommige misverstanden verdienden om precies te worden gehouden zoals ze gebeurden.