"Laten we even kijken," stelde Colombine voor. "Zonder te praten." Lu Cia knikte. Ik ook, hoewel ik al twee vragen had. Het was een mooi plan: drie vrouwen, een uitgestrekt landschap en een beetje stilte. Niemand had nog gezegd wie van ons de leiding zou hebben om het te houden.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. De vier scènes brengen aparte haltes samen, in plaats van een ééndaagse route. Tekens, gesprekken en verlichting zijn een artistieke interpretatie.
Twee kleine eilanden rustten op het water voor Perast. De ene had donkere cipressen, de andere een bleke koepel. Colombine sloot haar notitieboekje alsof ze onze hele vergadering tot een einde bracht. 'Nu beginnen.' Eventjes keken we alle drie heel ijverig. Toen haalde ik adem. "Wat als een van ons iets moois ziet?" Lu Cia wendde zich tot mij. "Mea, dat is waar we naar kijken." Colombine hief een wenkbrauw zonder een woord. Onze eerste poging om een technisch probleem op te lossen, was duidelijk dat de regels een amendement nodig hadden. De eilanden bleven rustig waar ze waren. Ze hadden aanzienlijk meer praktijk.
Op Lovćen zaten we tegenover bergen die achter elkaar vervaagden. Dit zou kunnen werken. Handen op schoot, notitieboekje gesloten, monden ook. We slaagden er lang genoeg in om me verdacht goed te gedragen. Colombine leunde een beetje naar me toe. Stel je eens voor hoeveel opmerkingen we niet maken. Ik drukte mijn lippen tegen elkaar. Lu Cia probeerde hard te kijken, maar de hoek van haar mond gaf haar weg. We lachten alle drie tegelijk. We namen de tweede poging op als succesvolle gedeelde bergwaarneming met een korte audio-aanvulling.
"Dat was geen commentaar, alleen een audio-supplement."
Aan het meer van Skadar, spreiden we een deken uit en laten onze ogen over groepen waterplanten naar de bergen reizen. Eindelijk kwam het stil zijn van nature. Geen strak geperste lippen, geen geheim tellen. Toen kwam een zacht maar zeer vastberaden gerommel. Lu Cia keek ons aan en zei rustig: "Dat was ik niet, mijn maag heeft de regels niet ondertekend." Colombine opende een papieren zak broodjes. Ze gaf me er een, en ik aanvaardde het als een officiële vrijstelling. We hebben de derde poging om te drinken opgeschort. Het uitzicht hield intussen onze plaats.
Naast de brug over de Tara, wist ik al dat de vierde poging niet op het eerste gezicht zou overleven. Booggen strekten zich uit boven de beboste diepten, en ieder van ons merkte iets anders. Colombine zag het ritme van de brug. Lu Cia zag de kleuren van de pistes. Ik zag hoe goed het voelde om tussen hen te zijn. Nog één keer proberen? Colombine vroeg het, zonder zelfs haar notitieboekje te openen. "Ik heb liever dat je me vertelt wat je kunt zien," stelde ik voor. Ze antwoordden allebei meteen. De lach sprong van één van ons naar de volgende, en de wedstrijd eindigde zonder een winnaar. We hebben de stilte bewaard voor de terugreis, voor het geval we die nodig hadden.
"Het landschap had het uitzicht, we hadden elkaar."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.