Mea herinnerde zich de geur van de eerste hap. Colombine stond erop dat ze het herkende, en Lu Cia nam een tweede hap om zeker te zijn. Dit was nog geen argument, maar slechts een veelbelovend begin. Tegen de tijd dat ze klaar waren met hun koffie, hadden ze drie verschillende ideeën over wat de taart bevatte.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
De taart zag er bescheiden uit, maar de eerste hap hield ze alle drie even tegen. Mea stelde kaneel voor. Colombine wachtte tot ze oranje had ingeslikt en toegevoegd. Lu Cia stelde voor dat het belangrijkste ingrediënt waarschijnlijk een ander stuk was. Die theorie was het makkelijkst te testen. Zij deelden wat er overbleef en besloten wetenschappelijk te proeven, hoewel de discipline niet duurde.
Langs de smalle straat legde Colombine het verschil tussen smaak en aroma uit. Mea herinnerde haar eraan dat ze ook een moment eerder noten had genoemd. Dat was blijkbaar een werkende theorie. Lu Cia vroeg of ze genoeg informatie hadden om een bakkerij te openen. Ze hadden noch meel noch een oven, maar de discussie ging prachtig vooruit. Elke nieuwe mogelijkheid klonk overtuigend voor een tijdje.
"Het was geen vergissing, het was een proefrecept."
In de tuin opende Mea haar schrift. Op papier begonnen hun ideeën te lijken op een recept, behalve dat geen van de ingrediënten hoeveelheden had. Colombine stelde voor om naar smaak te schrijven. Lu Cia hief een vinger. Het café was nog steeds in dezelfde stad, en iemand daar had eigenlijk de taart gebakken. Zo'n voor de hand liggende gedachte had een verrassend lange wandeling nodig.
Ze kwamen terug en legden hun mysterie uit aan de vrouw van het café. Ze glimlachte, vond een kaartje en liet ze haar korte recept zien. Ze hadden sommige dingen geraden, anderen ingebeeld en de rest niet eens overwogen. Mea accepteerde het papiertje met dankbaarheid uit verhouding tot zijn grootte. Colombine gaf toe dat het ingrediënt dat ze het langste misten een gewone vraag was.
"Daar zijn we, het recept heeft ook de moed nodig om het te vragen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Ze hebben de kaart in het notitieboekje gestopt. Naast hun theorieën voegde Mea een eenvoudige herinnering toe: vraag het eerst. Colombine wilde dat de eerdere notities niet doorkruist werden. Zelfs een onnauwkeurig recept had een zeer goede middag kunnen produceren.