Buiten de kathedraal nam Mea haar telefoon uit, die van plan was om de ingang te fotograferen. Haar vinger stopte over de knop. Ze had die dag al twee gevels gefotografeerd en ze kon zich geen van beide voorstellen. Ze stopte de telefoon weg en ging naar binnen.
In het begin kon ze alleen smalle stukjes licht en donkere rijen van kerkbanken. Ze stond stil tot de bogen uit de schaduw kwamen. De mensen gingen langzaam voorbij. Niemand blokkeerde haar zicht langer dan ademen.
Toen ze haar hoofd optilde, zag ze een gouden versiering die ze van de deur had gemist. Ze probeerde de omtrek met haar ogen te traceren. Bij de derde bocht verloor ze haar plaats en begon opnieuw van de andere kant.
Op weg naar buiten kon ze alleen wit licht in de deuropening zien. In de straat schreef ze dat ze eerst niets had gezien en toen te veel. Ze aarzelde over "te veel" en voegde een beetje plusteken na het.