Voor het kasteel in Gent zette Mea haar rug recht. De stenen torens nodigden het praktisch uit. Ze had geen kroon, geen gevolg en geen reden om bevelen uit te geven. Ze had comfortabele schoenen, een mooie jurk en een vrije middag. Voor een kleine prive kroning, dacht ze dat dat zou volstaan.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Mea hief haar kin net een beetje op: genoeg om ceremonieel te voelen, maar niet genoeg om een bult in de stoep te missen. De torens bleven plechtig, net als de klimop. Een veelbelovend begin. Met één hand op haar tas heeft ze haar tijdelijke koninkrijk onderzocht. Er was ruimte voor nieuwsgierigheid, comfortabel wandelen en een glimlach. Haar eerste decreet kan dus vrij kort zijn.
Onder een boog in Brugge legde Mea een hand over haar hart en knikte een klein beetje. Haar publiek bestond uit een lantaarn, stenen muren en licht aan het einde van de steeg. Niemand verwachtte een speech, wat haar beviel. Haar rok bewoog met haar stap, en de ceremonie duurde nauwelijks twee seconden. Toen ging ze verder, geamuseerd door hoe makkelijk het was om zichzelf een beetje plezier te geven zonder een speciale gelegenheid.
"Bedankt voor het ontvangen van mij, we zullen de toespraak vandaag overslaan."
In Leuven keek ze op naar het grote klokgezicht. Ze vroeg zich even af of een koningin de tijd kon vertragen. De klok bood geen teken van medewerking. Mea vouwde haar armen en hief een wenkbrauw. Blijkbaar kwam het heersen zonder kroon met bepaalde beperkingen. Toch kon ze kiezen hoe ze de volgende tien minuten moest gebruiken. Ze besloot om te blijven en de gevel goed te bekijken.
Aan de kust vond ze haar meest comfortabele woning. De canvas ligstoel had noch gesneden leeuwen noch een gouden rugleuning, maar het was uitstekend om te zitten. Mea plantte haar voeten in het zand en ontspande haar schouders. Witte strandhutten stonden in rijen, de wind geperst tegen gele schermen, en de zee beheerd zonder protocol. Ze heeft deze regeling goedgekeurd. Eindelijk verwachtte niemand dat ze er ceremonieel zou uitzien.
"Ik zal dit houden, geen kroonjuwelen nodig."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.