Saint-Paul-de-Vence, Saint-Tropez, Hyères en Cap Ferrat. Mea vindt een kleine reden om haar schouders, haar rok en een gewone dag in beweging te zetten.
Mea had geen choreografie voor de reis voorbereid. Ze wilde lopen, naar een paar plaatsen kijken en misschien iets opschrijven. Toen ontmoette ze een kat, stak een stuk zonlicht over en realiseerde zich dat haar stappen er niet de hele dag hetzelfde uit hoefden te zien.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Saint-Paul-de-Vence · Een kat zonder plankenkoorts
Een grijze kat zat op een stenen voordeur, helemaal overtuigd dat er niets aan verbeterd moest worden. Mea keek even toe en ontspande haar schouders. Eén arm steeg in een klein stuk. De kat bewoog niet. Zo'n vertrouwen in de simpele daad van het zitten verdiende respect. Mea glimlachte, gaf het veel ruimte en liep lichter. De eerste les was gratis en vereiste geen enkele miauw.
Onder een boog in Saint-Tropez veranderde de loopbrug van schaduw naar licht. Mea is de grens overgestoken en heeft in plaats van een andere rechte stap een kleine bocht gemaakt. Haar rok volgde een moment later. Ze pauzeerde en keek rond, geamuseerd door haar eigen kleine daad van moed. Er is niets gebeurd. De boog bleef een boog, het plein een vierkant. Alleen de reis door hen was een beetje aangenamer geworden.
"Die stap stond niet in het plan, we zullen het houden."
Op het strand bij Hyères, Mea had genoeg ruimte. Een stap naar voren, een stap naar voren. Het zand nam beide trouwer op dan haar notitieboekje. Ze opende haar armen alleen zo ver als ze nodig had en liet de rok zachtjes bewegen. Het was geen optreden, noch het begin van een grootse dans. Gewoon een kort moment waarop haar lichaam iets van vreugde wist voordat ze er een naam voor vond.
Op het terras boven de zee rustte Mea een hand op de koele muur. Ze hield de ander dicht bij haar hart en bood het uitzicht een boog zo klein dat het misschien voor een knik werd aangezien. De dennen accepteerden het zonder commentaar. De baai scheen en ze voelde zich helemaal niet meer dom. Misschien alleen aangenaam geamuseerd. Haar notitieboekje bleef in haar tas. Ze had dit moment ergens anders gered.
"Dank je, dat was de hele voorstelling."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.