Een klein doosje in haar handpalm en een hele middag in Budva. Mea ontdekt dat zelfs een eenvoudige melodie het juiste tempo en af en toe een pauze nodig heeft.
Van een tafeltje met souvenirs klonken een paar ijle tonen. Mea had bijna de hoek omgedraaid, maar ging terug. De verkoper rustte een houten doos op zijn handpalm en wees naar zijn kruk. Geen knop, geen scherm. Om het te laten spelen, moest iemand het een beetje aandacht geven.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
De doos was lichter dan ze had verwacht. Mea nam de kleine kruk tussen twee vingers en draaide. Het deuntje ging zo snel dat ze het nauwelijks hoorde. De verkoper glimlachte en toonde een tragere beweging in de lucht. Ze probeerde het weer. Deze keer was er ruimte tussen de noten voor de glimlach die ze had gemist bij haar eerste poging.
Op een bankje stond ze zichzelf nog een poging toe zonder publiek. Eerst speelde ze langzaam, dan opzettelijk sneller, dan zo aarzelend dat het nummer leek op iemand die naar hun sleutels zocht. Mea lachte. Zelfs dit kleine mechanisme kon niet voor haar beslissen. Ze vestigde haar ellebogen comfortabeler en vond een tempo dat ze niet nodig had om te corrigeren.
Ze draaide niet meer om naast de baai. De laatste noot vervaagde, waardoor er ruimte was voor water, wind en een verre stem. Mea rustte tegen de muur met de doos in haar handen. Deze keer heeft ze niets getest. Ze luisterde gewoon naar een stilte die in hout past en zich vervolgens moeiteloos verspreidde naar de bergen aan de andere kant van de kust.
Wandelend naast het water, wilde ze de crank weer draaien. In plaats daarvan gleed ze de doos in haar tas en droeg de melodie in haar hoofd. Haar versie was iets onnauwkeurig; één noot bleef ontsnappen. Ze vond het leuk om te weten dat ze er die avond weer om kon vragen. Tot die tijd was het ritme van haar voetstappen voldoende.
"We zullen weer van elkaar horen."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Mea stopte de doos weg na het laatste briefje. Ze wist al waar ze het thuis zou plaatsen. Er zou geen zee zijn naast de keukentafel, maar misschien zou ze weer lachen om hoe snel ze in Budva haar eigen ongeduld had kunnen spelen.