De ochtend begon met een vertrouwde beweging. Mea keek op haar pols, waar helemaal geen horloge om zat. Het duurde even voor ze besefte dat ze de tijd niet hoefde te weten. Boten schommelden in de haven, en ergens daarbuiten was iemand fruit aan het regelen. Dat was een precies plan voor het begin van een dag.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. Het is geen reisroute of documentair verslag. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Haar pols draaide voordat Mea wist waarom. Het hield alleen licht en een stukje huid vast. Ze lachte. Ergens in haar, wilde een klein kantoor nog steeds een ochtendrapport. Naast het stenen gebouw schommelden boten op hun eigen ritmes. Niemand leek zich te schamen om nergens te komen. Mea liet haar hand zakken en stond zichzelf toe, op dit moment, dezelfde regeling.
De fruitkraam bood veel meer kleuren dan één ontbijt nodig. Mea koos een perzik. Niet de grootste, maar degene die comfortabel in haar handpalm paste. Een papieren zak geritst, en haar boodschappen waren gedaan. Geen lijst, geen voorraad voor later. Ze bleef hangen met het fruit in haar hand, wennen aan het idee dat zoiets kleins de hele ochtend zou kunnen zijn.
Ze vond een plek naast het water en nam een hapje. De perzik was zoet en enigszins onpraktisch. De papieren zak ving een druppel sap; het kleine ontbijt ongeluk had geen verdere aandacht nodig. Voor haar, een boot bereikte het einde van zijn touw en dreef terug. Mea kauwde langzaam. Gedurende enkele minuten gebeurde er niets dat rapportage, fotograferen of vangen vereiste. Het was verrassend bevredigend.
Later verspreidden rode daken zich onder het uitkijkpunt als een geopende doos. Mea hield alleen de lege papieren zak vast. De perzik zou niet verder reizen, maar zijn zoetheid bleef. Ze rustte veilig tegen de muur en keek over de stad waar ze een deel van de ochtend had doorgebracht nergens heen. Van bovenaf leek elke rijstrook belangrijk. Ze hoefde ze niet allemaal te lopen vandaag. Een goede pauze had al zijn plaats.
'Morgen volbracht, geen boodschappen nodig.'
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Een kleine cirkel met een blad ging in haar notebook. Een perzik, geen klokgezicht. Mea realiseerde zich dat ze voor het eerst in een tijdje voor niets te laat was aangekomen, omdat ze haar ochtend nooit had geboekt voor een bepaald uur.