Mea was er zeker van dat ze beide had ingepakt. Nu had ze een blauwe handschoen terwijl ze al het andere in haar tas vond, inclusief dingen waar ze helemaal niet naar op zoek was. Colombine nam onmiddellijk de zaak over. Lu Cia alleen merkte dat de handschoen die ze hadden gevonden zag er ongewoon comfortabel en vrij goed gewatteerde.
Geïllustreerde fictie naar originele foto’s van Travel2City. De plekken zijn op verschillende reizen bezocht en vormen geen dagroute. De personages, dialogen en rekwisieten, en ook een deel van de compositie en de belichting, zijn artistieke interpretaties.
Naast een Amsterdams kanaal opende Mea haar tas zo grondig dat ze waarschijnlijk de hele reis uitpakte. De handschoen bleef eenzaam. Colombine vroeg wanneer ze haar collega voor het laatst had gezien. Thuis, waarschijnlijk, antwoordde Mea. Lu Cia keek naar het blauwe breiwerk en onderdrukte een glimlach. Het onderzoek was nog maar net begonnen, en de hoofdgetuige had al een enigszins onzeker geheugen.
"Ik ben er zeker van dat ik beide handen meegebracht heb."
Colombine ging zitten en hield de handschoen tegen het licht. Ze zag er zo overtuigend uit dat Mea bijna verwachtte dat ze elk huis aan de overkant van het kanaal zou ondervragen. Lu Cia zag een kleine knobbel bij de vingers. Colombine identificeerde het als een interessante aanwijzing. Mea stelde voor om die aanwijzing te pakken. Een korte stilte volgde, het soort dat voorafgaat aan een zeer eenvoudige verklaring voor een zeer ceremonieel probleem.
Lu Cia trok de tweede handschoen uit de eerste. Ze hield ze even naast elkaar zonder een woord. Mea keek naar hen, toen naar Colombine, die toegaf dat de dader een uitzonderlijk discrete schuilplaats had gekozen. Voor de grote gevel van het museum werd een klein drama afgesloten zonder kaartje. Mea herinnerde zich dat ze de handschoenen thuis bij elkaar pakte om precies het probleem te voorkomen dat ze hadden opgelost.
In Zandvoort stak Mea beide handen op om aan te tonen dat haar uitrusting compleet was. Elke blauwe handschoen had eindelijk zijn juiste plaats. De wind brak haar haar uit, maar ze weigerde dat te onderzoeken. Colombine stelde een kort rapport voor over de succesvolle zoektocht. Lu Cia zei dat een foto zou volstaan. Als Mea naast de zee liep, glimlachte ze als ze naar haar handen keek. Sommige mysteries zijn zeer aangenaam voor hun zeer kleine oplossing.
"Twee van de twee, een uitstekend resultaat vandaag."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.
Twee handschoenen, drie glimlachen, zaak gesloten.
Die avond pakte Mea de handschoenen apart in. Eventjes maar. Toen stopte ze er een in de andere zodat ze niet meer verloren zou raken. Deze keer zorgde ze ervoor dat Colombine niet keek.