Devín, Michael's Gate, het theater en een warm verlichte baan. Mea, Colombine en Lu Cia ontdekken dat zelfs een bekende stad een langere avond verdient.
Na al die reizen, zou het verstandig zijn geweest om thuis te komen, uit te pakken en te settelen. In plaats daarvan ontmoetten we elkaar in Devín. Colombine had een plan, Lu Cia had zin om ergens heen te gaan... en mijn huissleutels lagen onderaan mijn tas. Niemand stelde voor dat ik ze zou gaan zoeken.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op foto's van archival Travel2City. Bekend Bratislava referenties terug in nieuwe illustraties met het trio. Dialoog, incidenten en de voortgang van middag tot avond zijn artistieke interpretaties, in plaats van een huidige locatie gids of precieze route.
Colombine ontvouwde de kaart met de uitdrukking van een vrouw die alles wilde organiseren. De wind vouwde hem meteen weer in tweeën. Lu Cia hield een hoek terwijl ik de rivier onder het kasteel met mijn vinger traceerde. "Je zou een lange weg in die richting kunnen gaan," zei ik. "En om te eten in deze," antwoordde Colombine, verwijzend naar ergens anders. We lachten, hoewel het nog niet duidelijk was welke optie zou winnen. Op het pad tussen de oude muren hebben we een eenvoudig plan opgesteld: wat langer bij elkaar blijven, dan beslissen wat we met de rest van de wereld gaan doen.
"We hebben vandaag een plan, voor nu is het in tweeën gevouwen."
Onder Michael's Poort, keek ik naar de klok en merkte op dat ik waarschijnlijk nu naar huis kon gaan. Ze keken me aan alsof ik had voorgesteld de stad te sluiten. "Je zou kunnen," gaf Lu Cia toe. "Maar dat hoeft niet." Colombine nam mijn hand en trok me een stap verder. Ik kende deze kasseien, deze toren, en dat vreemde gevoel dat er niets meer was om naar te zoeken in een bekende stad. Maar met hen voelde het opeens geweldig om er uit te zien. Een beetje rijstrook. Iets heerlijks. Een reden om nog niet naar de halte te gaan.
"De klok vertelt de tijd, wij beslissen over de avond."
Historisch Slowaaks Nationaal Theater · Een beetje prestatie
Voor het theater maakte Colombine zo'n ceremoniële boog dat haar tas van haar schouder gleed. Lu Cia applaudisseerde onmiddellijk. "Leading rol: de vrouw die ons steeds ergens heen brengt," kondigde ik aan. "Ondersteunende rol: de vrouw die steeds naar huis wil," antwoordde Colombine, rechttrekkend. Lu Cia legde een hand over haar hart. "En ik speel hongerig." Daar was geen antwoord op. Avondlicht verzachtte de gevel, de fontein stond er als een deel van de set voor, en onze kleine voorstelling eindigde met een unanieme beslissing om een tafel te vinden.
In een smalle rijstrook gloeiden de ramen goud en de schaduwen van bloempotten vermengd met de onze op de kassei. We vonden een tafeltje bij de muur. Colombine verplaatste een stoel, Lu Cia legde haar notitieboekje neer, en ik opende eindelijk mijn tas. Niet voor de sleutels. Ik was op zoek naar een pen, want een nieuwe lijst kreeg vorm op een papieren servet: waar moet ik nu heen. "Bestel eerst," zei Colombine. "Ik ben het eens met het management," Lu Cia toegevoegd. Ik leg de pen neer. De avond had geen verdere plannen nodig. Drie warme kopjes kwamen, iets om te knabbelen, en een gesprek dat niet van plan was te eindigen.
"We gaan nog niet naar huis, we zijn er nog."
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.