Colombine wilde een onaangekondigd portret van de Riviera meenemen. "Niets groots, alleen wij, zoals wij." Mea heeft haar sjaal meteen aangepast. Lu Cia keek naar haar, toen naar Colombine. "Dit kan een tijdje duren."
Een ingebeelde reis met Mea Zen, Colombine MichelangeLove en Lu Cia, geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Saint-Paul-de-Vence, Cap Ferrat, Monaco en Nice vormen een losse collage van aparte haltes, geen eendaagse route.
Naast de fontein, Mea vond haar plek, recht haar rug en vouwde haar handen. Toen ontvouwde ik ze. De ene ging naar haar tas, de andere had geen duidelijke opdracht. Colombine heeft haar potlood verhoogd. "Je ziet er gewoon uit." Mea stond nog rechtop. Lu Cia keek even naar de transformatie en schuinde haar hoofd. "Is dit hoe je staat te wachten op koffie?" Het water druipte in de stenen bekken. Mea heeft nog een seconde gered. Toen viel haar schouders, en de glimlach hoefde niet meer te worden geregeld.
Buiten de roze villa had Mea een nieuwe theorie: natuurlijk kijken vereist de juiste achtergrond. Ze draaide zich om en bood een groot, gastvrij gebaar aan. "Alsjeblieft, doe alsof je thuis bent." Colombine liet haar schetsboek zakken en bood haar het hele balkon aan met een bijpassende bloei. Lu Cia bedekte haar glimlach. "Wie van jullie reinigt al die ramen?" Mea keek naar de bovenste verdieping. Dan de onderste. Het spelen van gastvrouw plotseling verloor zijn aantrekkingskracht. "Laten we vandaag bezoek krijgen." Ze bleven op het pad, lachen om hun korte nieuwe carrières.
In Monaco stelde Lu Cia een meer waardige poging voor. Ze stond naast de tentoongestelde kanonnen, greep haar handen achter haar rug en nam een uitdrukking die geschikt was om belangrijk nieuws te ontvangen. Mea is bij haar. Ze keken vooruit in stilte terwijl Colombine haar gesloten schetsboek tegen haar borst hield. "Wat moeten we voorstellen?" Mea vroeg het zonder haar lippen te bewegen. "Het Comité voor Ontspannen Kijken." Colombine lachte eerst. Lu Cia liet snel haar hoofd zakken, en Mea verloor haar uitdrukking helemaal. De historische kanonnen waren de enige dingen die plechtig konden blijven.
In Nice gaf Colombine geen aanwijzingen meer. Ze opende haar schetsboek aan de muur, tekende de bocht van de kust en voegde er drie kleine figuren naast. Mea leunde dichterbij; de bries veegde haar haar over haar wang. Lu Cia rustte naast haar en wees naar een lijn. "Ben ik dat?" "Tot nu toe is dat je arm." Mea lachte, Colombine voegde er nog een beroerte aan toe, en voor een moment vergaten ze allemaal hoe ze eruit zagen. Er stond weinig op het papier. Een kustlijn, drie vrouwen, en handen die eindelijk ergens hadden gevonden om thuis te horen.
Tot nu toe is dat je arm.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De wereld van Travel2City gaat verder tussen de kaften van een boek. Ontdek The Map with No Last Page en andere geïllustreerde reizen.