Lu Cia stelde voor om iets uit Nederland mee naar huis te nemen dat niet op een foto zou verschijnen. Colombine zag er verdacht uit. "Als je nog een mok bedoelt, ik heb geen ruimte meer." Mea lachte. Lu Cia kantelde haar hoofd gewoon naar de straat. Een moment later ging er een bel. Het eerste stuk begon zonder aankondiging.
Een verzonnen verhaal geïnspireerd op originele Travel2City foto's. Deze haltes vormen een collage van afzonderlijke reizen en dagen, geen ééndaagse route. De personages, dialoog, kleding, activiteiten en sommige verlichting zijn artistieke toevoegingen.
Amsterdam · Naast een kanaal en geparkeerde fietsen
Er klonk een fietsbel ergens achter hen naast het Amsterdamse kanaal. Het trio bleef aan de voet en draaide hun hoofd bijna samen. "Het openingsthema," merkte Colombine op. Mea ving haar sjaal, en Lu Cia wees naar het water, waar een zachte klap tegen een boot bij de kleine ring. Een gewone straat had plotseling meer lagen dan één foto kon houden. Ze hebben een tijdje niets gezegd. Toen voegde Colombine er heel rustig aan toe dat de componist blijkbaar ook in pauzes geloofde.
In Middelburg klonken voetstappen op de bestrating anders dan die naast het kanaal. Mea keek naar de daken, Lu Cia luisterde naar de straat en Colombine begon één vinger tegen haar gesloten schetsboek te tikken. In het begin rustig. Dan merkbaar genoeg voor beide vrienden om te horen. "We hebben een ritmesectie," zei Mea. Colombine knikte plechtig en verloor meteen de beat. Dat was het beste deel van het stuk. De straat ging verder, en dat deden ze ook, een beetje langzamer voor het geval ze misten het volgende gedeelte.
Lu Cia zag een stenen dolfijn boven een donkere deuropening. Ze stak een vinger uit, en alle drie stopten. "Deze zal zeker zingen," zei Mea. Met theatrale ernst gaf Colombine aan dat ze de kunstenaar niet mochten storen. De dolfijn zweeg. Tot nu toe was het de meest betrouwbare performer van de dag. Lu Cia glimlachte naar zijn stenen profiel, en ze gaven het een korte, volledige stilte. Toen gingen ze verder zonder applaus, waardoor de deur vrij was en de dolfijn waar hij hoorde.
In Zandvoort stopte het programma eindelijk met doen alsof het een stadsaffaire was. De zee nam de soundtrack over, de bries voegde het geritsel van stof toe, en Colombine droeg haar schoenen in één hand om te voorkomen dat het zand zijn weg naar binnen klopte. Ze stonden op droog zand en luisterden naar golven die elke keer iets anders aankwamen. "Nog één," stelde Mea voor. Lu Cia knikte. Colombine keek naar de volgende naderende golf. "Ik denk niet dat een toegift een probleem zal zijn." Dus bleven ze.
Nog één golf, dan beslissen we.
Van notitieboek naar boek
De kaart zonder laatste bladzijde
De reizen van Travel2City gaan verder tussen de kaften van een boek. Ontdek onze geïllustreerde reiswereld.